Kwalifikacja: DRM.03 - Wytwarzanie prostych wyrobów z drewna i materiałów drewnopochodnych

Wielu osobom zdarza się mylić rozmiary drewna określające jego przynależność do klasy wielkowymiarowej, co potem prowadzi do zamieszania w praktyce leśnej albo przy obrocie surowcem. Spotkałem się już z opiniami, że minimalna średnica może wynosić 13, 15 czy nawet 16 cm. To wynika często z nieprecyzyjnego czytania norm, mylenia się między klasami sortymentowymi, albo czasem z praktyki, gdzie ktoś po prostu „na oko” ocenia drewno i potem już zostaje w głowie błędna liczba. Tymczasem branżowe normy, na których opiera się też rozliczanie dostaw z Lasów Państwowych czy w tartakach, są jednoznaczne: drewno wielkowymiarowe zaczyna się od 14 cm w cieńszym końcu, mierzonym bez kory. Jeśli ktoś uzna za dolną granicę 13 cm, to nieświadomie może wrzucić do tej kategorii drewno, które w rzeczywistości jest średniowymiarowe – a to oznacza inny sposób obróbki, inne ceny i zupełnie inne zastosowania. Z kolei podanie jako minimalnej średnicy 15 lub 16 cm może skutkować odrzuceniem części pełnowartościowego surowca, który według normy powinien być już klasyfikowany jako wielkowymiarowy. Taki błąd kosztuje, bo drewno wielkowymiarowe jest wyceniane wyżej. Często powodem takich pomyłek jest zapominanie o mierzeniu bez kory, bo kora może naprawdę zmienić wynik o centymetr, a nawet więcej w przypadku niektórych gatunków. Z mojego doświadczenia wynika, że kluczowe jest nie tyle zapamiętanie samej liczby, co zrozumienie tej granicy jako narzędzia do właściwej segregacji surowca. Dobrze jest znać aktualne normy i dokładnie je stosować, bo to gwarantuje rzetelność w pracy i unika się niepotrzebnych reklamacji lub strat finansowych – zarówno w leśnictwie, jak i w przemyśle drzewnym.