Do wykonania płyty roboczej stolika kawowego, którego fragment przedstawiono na ilustracji zastosowano
Wybór sklejki jako materiału na płytę roboczą stolika kawowego jest bardzo trafny, nie tylko ze względu na jej wygląd, ale przede wszystkim na właściwości użytkowe. Sklejka to materiał kompozytowy, który powstaje poprzez sklejenie ze sobą cienkich warstw forniru, układanych naprzemiennie tak, aby włókna przebiegały pod kątem prostym. Dzięki temu uzyskuje się materiał o bardzo dużej wytrzymałości na zginanie i odporności na odkształcenia, co w praktyce sprawdza się znakomicie w meblarstwie – szczególnie tam, gdzie liczy się trwałość, stabilność wymiarowa oraz estetyka krawędzi. W meblarstwie czy stolarstwie, sklejka jest ceniona także za łatwość obróbki, możliwość uzyskania ciekawych efektów wizualnych na krawędziach oraz za to, że dobrze znosi wilgoć, o ile została odpowiednio zabezpieczona. Moim zdaniem, jeśli chodzi o stoliki kawowe, to właśnie sklejka daje najwięcej możliwości projektowych – można ją swobodnie frezować, zaokrąglać rogi czy wycinać niecodzienne kształty. No i nie bez znaczenia są normy branżowe: PN-EN 636 czy PN-EN 13986, które definiują parametry techniczne sklejki stosowanej w budownictwie i meblarstwie. W codziennej pracy spotykam się wręcz z modą na odkryte warstwy sklejki – to jest teraz bardzo na czasie w nowoczesnych wnętrzach. Naprawdę, to świetny wybór na blat stolika!
W przypadku wyboru materiału na płytę roboczą stolika kawowego, łatwo ulec pewnym mylnym skojarzeniom. Drewno lite, choć przez lata uchodziło za materiał klasy premium, w praktyce rzadko bywa stosowane na blaty nowoczesnych stolików, zwłaszcza tych o cienkich, zaokrąglonych krawędziach. Po pierwsze, drewno lite jest bardziej podatne na paczenie się i zmiany wilgotności, co przy cienkich elementach może prowadzić do deformacji lub pęknięć, szczególnie przy tak wyeksponowanej krawędzi. Płyta MDF z kolei, mimo że daje gładką powierzchnię i jest łatwa w lakierowaniu, nie posiada charakterystycznej, warstwowej struktury na krawędzi, którą widać na ilustracji. MDF można oczywiście oklejać, ale naturalny, estetyczny efekt warstw jest dla tego materiału nieosiągalny. Podobnie jest z płytą wiórową – to najtańsza opcja, popularna raczej w meblach budżetowych; jej krawędź jest nieefektowna i krucha, a rdzeń płyty nie pozwala na uzyskanie tak gładkiego i estetycznego wykończenia jak przy sklejce. Często spotykam się z przekonaniem, że każdy blat z widocznymi warstwami to płyta wiórowa lub MDF, ale to typowy błąd wynikający z braku rozróżnienia struktur tych materiałów. W praktyce, jeśli liczy się wytrzymałość, stabilność i estetyka – sklejka wygrywa bez dwóch zdań. No i jeszcze jedno: praca ze sklejką wymaga nieco innych narzędzi i technik niż z MDF czy płytą wiórową, bo to materiał twardszy i bardziej wymagający podczas cięcia i frezowania. Warto pamiętać, że dobór materiału ma kluczowe znaczenie nie tylko dla wyglądu, ale przede wszystkim dla trwałości mebla.