Kwalifikacja: DRM.03 - Wytwarzanie prostych wyrobów z drewna i materiałów drewnopochodnych

W pytaniu dotyczącym efektów strugania drewna „pod włókno” łatwo jest pójść na skróty i wybrać odpowiedź sugerującą takie objawy jak przypalenia powierzchni albo drobne poprzeczne rysy. Jednak przypalenia w praktyce pojawiają się najczęściej przy maszynowej obróbce (szlifowanie, cięcie piłą tarczową), a nie struganiu ręcznym czy nawet przy użyciu strugarki. Strug nie osiąga takich temperatur, żeby mogło dojść do zwęglenia powierzchni – nawet przy bardzo nieumiejętnym prowadzeniu. Z kolei drobne poprzeczne rysy to problem raczej nie wynikający z kierunku strugania względem włókien, ale np. z użycia stępionego ostrza, obecności zanieczyszczeń na powierzchni lub złej jakości struga. To raczej defekt wynikający z techniki lub stanu narzędzia niż z faktu prowadzenia pod włókno. Najwięksi optymiści mogą jeszcze myśleć, że mimo prowadzenia ostrza pod włókno uzyskamy równe powierzchnie – niestety, rzeczywistość warsztatowa jest zupełnie inna. Struganie pod włókno, niezależnie od rodzaju drewna, prowadzi do efektu niepożądanego: włókna są wyrywane przez ostrze, czego nie da się porównać z idealnie równą powierzchnią uzyskiwaną przez struganie zgodnie z kierunkiem włókien. Ten często spotykany błąd myślowy wynika z niedocenienia, jak istotna jest analiza struktury drewna przed rozpoczęciem obróbki. Z praktyki wynika, że tylko respektowanie kierunku włókien daje efekt równych, gładkich powierzchni. Dlatego tak ważne jest, by tę zależność dobrze zrozumieć i stosować w praktyce stolarskiej – to jeden z fundamentów profesjonalizmu.