Kwalifikacja: DRM.03 - Wytwarzanie prostych wyrobów z drewna i materiałów drewnopochodnych

W zadaniu dotyczącym lakierowania podłogi, sporo osób myli się już na etapie podstawowej kalkulacji – czyli mnożenia liczby warstw przez powierzchnię i późniejszego odniesienia tego do wydajności produktu. Najczęstszy błąd pojawia się wtedy, gdy ktoś zakłada, że 1 litr lakieru wystarczy na 15 m² i liczy tylko jedną warstwę, pomijając konieczność nałożenia trzech powłok. Wtedy wychodzi zbyt mała ilość, na przykład 5 litrów na całość, więc zakładając drobne straty, niektórzy wybierają odpowiedź 10 czy 12 litrów. Takie podejście oznacza, że warstwy będą nałożone zbyt cienko albo zabraknie lakieru na ostatni etap, a to w praktyce kończy się nierówną powłoką ochronną i słabą trwałością. Z kolei wybór 18 litrów wynika zazwyczaj z przeszacowania – ktoś chce mieć „na wszelki wypadek” nawet więcej niż wynika z obliczeń. To może być dobre, gdybyśmy spodziewali się wyjątkowo dużych strat, ale w profesjonalnej pracy lepiej trzymać się realnych wartości i ewentualnie kupić litr zapasu, a nie kilka litrów ponad stan. Z mojego doświadczenia wynika, że przecenianie strat materiałowych jest równie szkodliwe, bo generuje niepotrzebne koszty i magazynowanie resztek. Najważniejsze jest tu logiczne podejście: ilość warstw razy powierzchnia daje całkowitą potrzebę lakierowania, a potem dzielimy przez wydajność z karty technicznej. Tylko wtedy mamy pewność, że każda warstwa będzie równomierna i zgodna z zaleceniami producenta – a to przekłada się na estetykę i trwałość podłogi. W praktyce budowlanej takie błędy w szacowaniu materiału prowadzą do opóźnień i problemów z jakością, więc warto wyćwiczyć sobie tę metodę liczenia już na etapie nauki.