Kształt i zdobienia szafy przedstawionej na fotografii są charakterystyczne dla mebli
Szafa widoczna na zdjęciu to typowy przykład mebla barokowego. Charakterystyczne dla baroku są bogate zdobienia, masywna bryła, wyraźnie zaakcentowane elementy dekoracyjne oraz wykorzystanie intarsji, czyli wklejek z różnych gatunków drewna, często z motywami roślinnymi lub geometrycznymi. Moim zdaniem właśnie te elementy najbardziej rzucają się w oczy w praktyce – ogromna ilość szczegółów, wręcz przepych, a jednocześnie elegancja, której dziś nie spotyka się już tak często w nowoczesnych projektach. Rzemieślnicy epoki baroku bardzo dbali o jakość wykonania, stosowali wyłącznie solidne materiały, a standardem było wykorzystywanie kontrastów kolorystycznych i okazałych nóg mebla (jak tutaj – kule). W branży konserwatorskiej za najlepszą praktykę uchodzi dokładne rozpoznawanie stylu na podstawie ornamentyki i sposobu prowadzenia formy. Współczesny stolarz czy technik meblowy powinien umieć odróżnić styl barokowy od secesji, rokoka czy romańskich form, bo to podstawa przy renowacji czy projektowaniu wnętrz historycznych. Dodatkowo, wiedza o barokowych meblach przydaje się podczas doboru odpowiednich technik wykończenia powierzchni drewnianych, a także rozpoznawania wartości antyków – taka szafa, jeśli jest autentyczna, potrafi kosztować fortunę!
Wiele osób ma problem z prawidłowym rozpoznawaniem stylów meblarskich, bo różnice bywają subtelne, ale jednak bardzo znaczące dla fachowca. Szafy romańskie, w przeciwieństwie do tej ze zdjęcia, wyróżniają się surową prostotą, masywną konstrukcją i prawie całkowitym brakiem zdobień. To meble raczej toporne, funkcjonalne, bez finezyjnych elementów – nie stosowano tam intarsji ani bogatej snycerki. Secesja natomiast, choć bywa bardzo dekoracyjna, stawia na płynne, organiczne linie i motywy roślinne, ale w zupełnie innym stylu – są one lżejsze, bardziej faliste, a meble nie są tak masywne jak barokowe. Rokoko z kolei to styl wyjątkowo lekki, wręcz frywolny – meble rokoko są dużo delikatniejsze, mają asymetryczne, wygięte w tzw. cabriole nóżki, a zdobienia są subtelniejsze, często pastelowe, nigdy tak monumentalne jak tu. Typowym błędem jest mylenie rokoka z barokiem, przez ich chronologiczną bliskość, ale wystarczy spojrzeć na ciężar bryły i rodzaj ornamentyki, by jasno dostrzec różnice. W praktyce meblarskiej umiejętność odróżnienia tych stylów pozwala nie tylko na poprawne datowanie czy ocenę wartości zabytku, ale też na trafne dobranie technik rekonstrukcyjnych czy wykończeniowych. W branży to podstawa, bo źle zidentyfikowany styl skutkuje nietrafioną konserwacją i utratą wartości historycznej przedmiotu. Styl barokowy, jak na zdjęciu, zawsze będzie kojarzył się z przepychem, mocną sylwetką i niezwykłą dbałością o detal.