Kwalifikacja: DRM.03 - Wytwarzanie prostych wyrobów z drewna i materiałów drewnopochodnych

Zbyt krótki lub zbyt długi czas parzenia elementów z drewna dębowego to typowy błąd wynikający z niezrozumienia właściwości tego gatunku. Dąb, tak jak jesion czy buk, to drewno twarde, o gęstej strukturze, które wymaga znacznie dłuższego czasu parzenia niż drewno sosnowe. Wybór 25–30 minut albo 40–50 minut sugeruje, że ktoś mógł pomylić parametry z sosną, która faktycznie parzy się krócej z powodu luźniejszego układu włókien i mniejszej gęstości. Taki czas zupełnie nie wystarczy, żeby rozluźnić strukturę dębu – drewno będzie zbyt sztywne, podatne na pękanie podczas gięcia, a finalny efekt może okazać się niezgodny ze standardami jakości. Z kolei 60–70 minut to wartość pośrednia, ale nadal niewystarczająca przy grubości 18 mm dla dębu. To często spotykany błąd, wynikający z intuicyjnego skracania procesu, żeby zaoszczędzić czas, jednak w praktyce kończy się to tylko stratą materiału i koniecznością powtarzania całej operacji od początku. Branżowe standardy, zarówno w Polsce (PN-EN 942), jak i na świecie, jasno określają, że dla elementów z dębu o grubości 16–20 mm zaleca się minimum 75–90 minut parzenia w parze wodnej. Zbyt krótki czas nie daje drewna odpowiedniej plastyczności, a za długi – może prowadzić do nadmiernego uwodnienia i osłabienia struktury. Dlatego kluczowe jest, żeby za każdym razem sięgać do tabel i norm, bo one są wynikiem wieloletnich doświadczeń rzemieślników i inżynierów. W technice drewna nie ma miejsca na skróty – precyzja i szacunek do materiału gwarantują sukces w obróbce giętej.