Na rysunku przedstawiono szczegół połączenia elementów szafki w przekroju. Cyfrą 1 oznaczono element wykonany
Element oznaczony cyfrą 1 to płyta wiórowa i jest to bardzo typowy materiał używany przy produkcji korpusów mebli, szczególnie szafek. Płyta wiórowa składa się z prasowanych wiórów drzewnych, które są połączone żywicami i sprasowane pod ciśnieniem – dzięki temu uzyskuje się dość dużą wytrzymałość przy zachowaniu niskiej ceny. Moim zdaniem to właśnie zastosowanie płyt wiórowych umożliwia masową produkcję mebli w przystępnych cenach i z sensowną trwałością. Warto pamiętać, że płyta wiórowa ma charakterystyczny układ warstw widoczny na przekrojach technicznych – nie jest tak jednorodna jak sklejka, nie przypomina też litego drewna, bo nie widać tu słojów. Praktycznie wszystkie popularne sieciówki meblowe korzystają z płyt wiórowych do produkcji korpusów, półek czy blatów. Dodatkowo, płyta wiórowa ma dobrą podatność na obróbkę, zwłaszcza wiercenie i cięcie, choć trzeba uważać na wyszczerbienia przy krawędziach. Z mojego doświadczenia wynika, że jest to materiał rozsądny do wnętrz, ale wymaga zabezpieczenia okleiną lub laminatem, bo sama w sobie chłonie wilgoć i łatwo się niszczy. W branżowych standardach, takich jak normy PN czy EN, wyraźnie wskazuje się płytę wiórową jako podstawę konstrukcji mebli segmentowych i skrzynkowych. Ten wybór jest naprawdę logiczny pod względem ekonomicznym i technologicznym.
W przypadku omawianego rysunku dość często można pomylić płytę wiórową z innymi materiałami drewnopochodnymi, ale każdy z nich ma swoje specyficzne cechy i typowe zastosowania, które warto rozróżniać. Tarcica, czyli lite drewno, na rysunku wyglądałaby inaczej – w przekroju widać byłoby zarys słojów lub jednolitą strukturę włókien, a nie nieregularną, warstwową kompozycję. Stosowanie tarcicy w korpusach mebli jest obecnie rzadkością ze względu na koszt, trudność obróbki oraz ryzyko paczenia się drewna. Sklejka natomiast jest materiałem wykonanym z cienkich warstw forniru klejonych krzyżowo, co daje jej dużą wytrzymałość i odporność na wilgoć, ale w przekroju byłoby widać równoległe, cienkie warstwy. Najczęściej sklejka jest używana tam, gdzie wymagana jest większa elastyczność lub odporność na pękanie, np. w tylnych ściankach lub specjalistycznych elementach meblowych, a nie w klasycznych bokach szafek. Płyta pilśniowa to zupełnie inny materiał – bardzo drobno zmielone włókna drewniane, prasowane pod dużym ciśnieniem. Jest cienka, ma niską wytrzymałość na zginanie i najczęściej stosuje się ją do wykonania tylnych ścianek mebli albo dna szuflad, nigdy jako główny element konstrukcyjny. Typowym błędem jest też mylenie materiałów przez nieuwagę na rysunku technicznym – warto więc patrzeć na układ warstw, grubość elementów i typowe zastosowanie w konstrukcji. Porównując wszystkie opcje, płyta wiórowa jest zdecydowanie najczęściej wybierana do takich elementów i wynika to zarówno z praktyki warsztatowej, jak i z norm branżowych dotyczących produkcji mebli modułowych.