Przejdź do głównej treści

Kwalifikacja: DRM.03 - Wytwarzanie prostych wyrobów z drewna i materiałów drewnopochodnych

Zawód: Pracownik pomocniczy stolarza

Kategorie: Materiały i surowce Wykończenie powierzchni

Słowa kluczowe: Konserwacja i renowacja wyrobów stolarskich Politura szelakowa Pumeks w politurowaniu Wady powłok lakierniczych

Przypalenia politury na powierzchni mebli powstają na skutek

A. użycia oleju lnianego.
B. użycia zbyt dużej ilości pumeksu.
C. nakładania preparatu ruchem „ósemkowym”.
D. zastosowania denaturatu.

Pytanie z egzaminu CKE, styczeń 2024 (arkusz A.13-SG-24.01).

Przypalenia politury na meblach to temat, który pojawia się bardzo często w praktyce renowatorskiej. Właśnie zbyt duża ilość pumeksu jest głównym winowajcą takich uszkodzeń. Politura to bardzo delikatna powłoka, a jej wykończenie wymaga precyzji i wyczucia. Kiedy podczas polerowania używa się zbyt dużo pumeksu, działa on zbyt agresywnie, powodując miejscowe przetarcia, a nawet przegrzanie powierzchni pod wpływem tarcia. Efektem bywa matowienie, zmiana koloru czy właśnie owe przypalenia – miejsca o jaśniejszym, czasem wręcz wypalonym wyglądzie. Z mojego doświadczenia wynika, że warto zawsze kontrolować nie tylko ilość pumeksu, ale też nacisk i ruchy tamponu – lepiej działać delikatniej i stopniowo. Standardy branżowe zalecają, by pumeks rozprowadzać równomiernie, a jego nadmiar natychmiast usuwać. Warto pamiętać, że celem polerowania pumeksem jest wygładzenie i nadanie połysku, nie zaś ścieranie warstwy politury. Jeżeli pojawiają się przypalenia, często trzeba całość naprawiać od nowa, co wydłuża proces. Dobry renowator wie, że mniej znaczy więcej i używa pumeksu oszczędnie, stosując się do zasad wypracowanych przez lata rzemiosła.
Wiele osób podczas pracy z politurą skupia się na użyciu różnych dodatków i technik, jednak nie wszystkie z nich mogą prowadzić do przypaleń powierzchni mebli. Olej lniany jest stosowany raczej w impregnacji drewna lub czasem na etapie wykańczania, jednak nie powoduje przypaleń politury, bo nie działa agresywnie na jej strukturę. Z kolei denaturat używany jest jako rozpuszczalnik do szelaku i ewentualnie do czyszczenia narzędzi, jednak sam w sobie nie prowadzi do przypaleń. Oczywiście, nieumiejętne użycie denaturatu może popsuć warstwę politury, ale nie prowadzi do efektu przypalenia – raczej rozpuszcza ją lub powoduje nieestetyczne smugi. Często myli się też sposób wykonywania ruchów, np. ruchem „ósemkowym”. Taki sposób nakładania politury jest zalecany, bo pozwala równomiernie rozprowadzać materiał, unikać smug i łączeń. Sam ruch nie prowadzi do przypaleń – wręcz przeciwnie, jego zadaniem jest zabezpieczenie przed punktowym przegrzaniem powierzchni. Typowym błędem jest myślenie, że przypalenia to efekt od samej chemii lub techniki ruchu, a tak naprawdę powodem jest zbyt mocne ścieranie – najczęściej przez nadmiar pumeksu, za duży nacisk albo zbyt długie polerowanie w jednym miejscu. W praktyce najlepsze efekty daje kontrolowanie ilości ścierniwa i delikatność ruchów, a nie unikanie konkretnych dodatków czy sposobów pracy. Przypalenia to problem czysto mechaniczny, wynikający ze zbyt intensywnej obróbki mechanicznej, a nie ze złego wyboru chemii czy techniki ruchu.

Wymagane logowanie

Ocenianie trudności pytań jest dostępne tylko dla zalogowanych użytkowników. Zaloguj się, aby skorzystać z pełni możliwości platformy.

Twoja ocena pomoże innym uczniom w przygotowaniu do egzaminu, a Tobie pozwoli na dostęp do spersonalizowanych statystyk.

Zgłoś błąd w pytaniu

Rozwiń sekcję i zmień pole, którego dotyczy błąd. Wysłane zostaną tylko zmienione sekcje.

Błędna kwalifikacja
Błąd w treści pytania
Błąd w treści odpowiedzi
Błąd w obrazie
Dane kontaktowe (opcjonalnie)
Podaj email, jeśli chcesz otrzymać informację o rozpatrzeniu zgłoszenia.

Potwierdzenie

Informacja