Kwalifikacja: DRM.03 - Wytwarzanie prostych wyrobów z drewna i materiałów drewnopochodnych

Przy wyborze odpowiedzi dotyczącej twardych gatunków drewna często pojawia się kilka pułapek myślowych. Wiele osób intuicyjnie kojarzy takie drewno jak buk czy brzoza z twardością, bo są one szeroko wykorzystywane w meblarstwie. Jednak sama popularność to nie wszystko. Buk, choć zaliczany do średnio twardych, nie dorównuje twardości np. grabowi czy dębowi – jest podatny na zarysowania i odkształcenia, zwłaszcza przy intensywnym użytkowaniu. Brzoza, olcha czy topola to typowe przykłady gatunków miękkich – łatwo poddają się obróbce, ale ich wytrzymałość na ścieranie, uderzenia czy nacisk jest wyraźnie niższa. Sosna czy topola mają strukturę komórkową o dużych światłach, przez co są lekkie i miękkie, co przydaje się w konstrukcjach tymczasowych, ale w przypadku elementów narażonych na zużycie kompletnie się nie sprawdzają. Z kolei jesion, grab, dąb i orzech – to drewno o wysokiej gęstości i twardości potwierdzonej w licznych badaniach (np. według skali twardości Brinella czy Janki). Takie drewno wymaga innego podejścia w obróbce, często specjalistycznych narzędzi, a przede wszystkim daje gwarancję trwałości. Częstym błędem jest też ocenianie twardości na podstawie koloru lub ciężaru drewna – te parametry bywają mylące, bo np. ciemny kolor nie zawsze idzie w parze z twardością, a drewno ciężkie nie zawsze jest odporne na ścieranie. W praktyce warto sięgać po sprawdzone źródła i tabele twardości, bo tylko w ten sposób można uniknąć pomyłek przy wyborze materiału do konkretnego zastosowania. Z mojego doświadczenia wynika, że kierowanie się stereotypami o "polskich gatunkach" często prowadzi do błędów przy planowaniu bardziej zaawansowanych projektów stolarskich.