Kwalifikacja: DRM.03 - Wytwarzanie prostych wyrobów z drewna i materiałów drewnopochodnych

Często spotykam się z myleniem pojęć i operacji technologicznych, zwłaszcza w kontekście obróbki elementów z płyt meblowych czy drewna. Szlifowanie to operacja wykańczająca, służąca wygładzaniu powierzchni – stosuje się ją zazwyczaj po okleinowaniu lub frezowaniu, a nie w samym środku procesu przygotowania wymiarowego. Szlifowanie nie zmienia istotnie wymiarów elementu, tylko poprawia gładkość i estetykę. Z kolei dłutowanie to metoda wykonywania otworów i rowków, najczęściej w drewnie litym – praktycznie nie stosuje się jej przy płytach czy elementach meblowych w takim kontekście, jaki pokazuje rysunek. Dłutowanie sprawdza się raczej przy połączeniach typu wpust-wypust czy czopowaniu, a tutaj nie występują tego typu rozwiązania konstrukcyjne. Natomiast fazowanie oznacza wykonywanie ścięcia krawędzi pod określonym kątem, zwykle dla poprawy wyglądu lub bezpieczeństwa użytkowania elementu. Operacje fazowania wykonuje się później, po uzyskaniu właściwego wymiaru i kształtu – nie ma sensu robić fazy na elemencie, który nie jest jeszcze dokładnie sformatowany. Typowym błędem jest przyjmowanie, że takie czynności jak szlifowanie czy fazowanie pojawiają się już na wczesnym etapie produkcji, ale według zasad dobrej praktyki technologicznej najpierw trzeba uzyskać dokładny wymiar i prostoliniowość, a dopiero potem przechodzi się do obróbki wykańczającej. Bez wcześniejszego formatowania niemożliwe jest uzyskanie odpowiednich baz technologicznych pod dalsze operacje. Moim zdaniem często zapomina się, jak ważna jest kolejność operacji – najpierw formatowanie, potem reszta. To podstawa, która rzutuje na dopasowanie i jakość końcowego wyrobu.