Kwalifikacja: DRM.03 - Wytwarzanie prostych wyrobów z drewna i materiałów drewnopochodnych

W branży meblarskiej bardzo łatwo popełnić błąd, myśląc, że drewno o wyższej wilgotności lepiej sprawdzi się w pomieszczeniach, gdzie wilgotność powietrza bywa zmienna. Tymczasem to właśnie drewno o wilgotności wyższej niż 13% (np. 14–19% czy nawet 20–25%) będzie bardzo podatne na niepożądane zmiany podczas użytkowania w ogrzewanych wnętrzach mieszkalnych. Typowym problemem przy użyciu drewna o zbyt dużej wilgotności jest jego intensywne kurczenie się podczas sezonu grzewczego – drewno oddaje wodę do suchego powietrza, co powoduje paczenie, pękanie, rozsychanie się połączeń i powstawanie szczelin. Nawet jeśli w warsztacie drewno wyglądało dobrze, już po kilku miesiącach w mieszkaniu mogą pojawić się widoczne defekty. Wbrew obiegowej opinii, wyższa wilgotność nie chroni drewna przed wysychaniem – jest wręcz przeciwnie: mocno wilgotny materiał dopiero zacznie intensywnie oddawać wodę i tracić stabilność. Z kolei wartości rzędu 26–30% to typowa wilgotność świeżo ściętego drewna, które absolutnie nie nadaje się do produkcji mebli, bo jest wtedy bardzo niestabilne, podatne na grzyby, pleśnie i szybkie uszkodzenia mechaniczne. Moim zdaniem, wiele osób wpada w pułapkę myślenia, że lepiej zostawić drewno „naturalnie wilgotne”, ale takie podejście zupełnie nie sprawdza się w praktyce – szczególnie w ogrzewanych mieszkaniach, gdzie powietrze bywa bardzo suche zimą. Warto zapamiętać, że tylko drewno o wilgotności 8–13% gwarantuje długoletnią trwałość i bezproblemowe użytkowanie mebli, co od lat potwierdzają zarówno polskie, jak i europejskie normy oraz doświadczenia warsztatów stolarskich.