Kwalifikacja: MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu

Różne typy aparatów słuchowych głównie odróżnia konstrukcja i umiejscowienie kluczowych przetworników: mikrofonów oraz słuchawki, czyli głośnika. W aparatach BTE cała akustyka wyjściowa znajduje się wewnątrz obudowy za uchem, a dźwięk jest doprowadzany do kanału słuchowego przez dźwiękowód i wkładkę. W RIC logika jest inna – słuchawka jest wyniesiona z obudowy i ląduje w przewodzie słuchowym. Stąd nazwa Receiver in Canal. Mylenie tego z sytuacją, gdzie słuchawka jest wewnątrz obudowy aparatu, wynika często z kojarzenia RIC z klasycznym BTE, bo z zewnątrz oba wyglądają podobnie, ale technicznie to dwa różne sposoby sprzężenia akustycznego. Pojawia się też czasem intuicyjna myśl, że skoro rozwiązanie jest nowocześniejsze, to może ma cały „zestaw słuchawek” na zewnątrz. W rzeczywistości jest jedna słuchawka na ucho, dobrana pod moc i impedancję zgodnie ze standardami producenta. Stosowanie kilku słuchawek w jednym uchu nie ma sensu ani akustycznie, ani konstrukcyjnie, komplikowałoby to dopasowanie i zwiększało awaryjność. Spotyka się natomiast różne warianty mocy pojedynczej słuchawki (np. M, P, HP), ale to wciąż jeden przetwornik na przewodzie. Kolejny typowy błąd myślowy to utożsamianie nowoczesnych aparatów z dodatkowymi mikrofonami, także „na zewnątrz” aparatu. Owszem, wiele współczesnych urządzeń ma dwa mikrofony kierunkowe, ale oba są zintegrowane w obudowie za uchem, a nie jeden w obudowie, drugi gdzieś osobno. Element na zewnątrz, w kanale słuchowym, to nie mikrofon, tylko właśnie słuchawka. Z punktu widzenia dobrych praktyk protetyki słuchu, poprawne rozróżnienie, gdzie jest mikrofon, a gdzie słuchawka, ma znaczenie przy ocenie ryzyka sprzężenia, planowaniu wentylacji wkładki lub dome’u oraz przy diagnostyce usterek. Dlatego tak ważne jest, żeby kojarzyć RIC z jedną, konkretną cechą: słuchawka jest wyniesiona na zewnątrz obudowy aparatu i umieszczona w kanale słuchowym pacjenta.