Kwalifikacja: MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu
Zawód: Protetyk słuchu
Kategorie: Anatomia i patologia narządu słuchu Badania audiometryczne i diagnostyka
Badaniem słuchu pomocnym w wykryciu głuchoty czynnościowej jest
Odpowiedzi
Informacja zwrotna
Poprawnie wskazana emisja otoakustyczna to dokładnie to badanie, które pomaga odróżnić prawdziwy niedosłuch od tzw. głuchoty czynnościowej, czyli sytuacji, gdy pacjent „udaje” lub nie współpracuje, a ucho wewnętrzne tak naprawdę działa prawidłowo. Emisje otoakustyczne (OAE) to bardzo delikatne dźwięki generowane przez komórki rzęsate zewnętrzne w ślimaku. Aparat wysyła bodziec akustyczny do ucha, a potem rejestruje odpowiedź z ucha wewnętrznego za pomocą czułego mikrofonu w zatyczce dousznej. Co ważne: wynik tego badania nie zależy od reakcji pacjenta, jego dobrej woli ani zrozumienia polecenia, tylko od obiektywnego działania narządu słuchu na poziomie ślimaka. Dlatego w standardach diagnostycznych OAE są złotym narzędziem do wykrywania symulacji, niedosłuchu czynnościowego oraz do badań przesiewowych noworodków. Jeżeli emisje są obecne, a audiometria tonalna pokazuje rzekomo duży niedosłuch, to od razu zapala się lampka: coś tu nie gra, najpewniej mamy do czynienia z głuchotą czynnościową. W praktyce klinicznej robi się tak, że przy podejrzeniu symulacji albo histerii najpierw wykonuje się badanie obiektywne (OAE, ewentualnie ABR), a dopiero potem interpretuje się subiektywne testy, jak audiometria tonalna czy mowy. Moim zdaniem każdy, kto pracuje z pacjentami „trudnymi”, szybko docenia, jak bardzo emisje ułatwiają rozmowę – bo można spokojnie powiedzieć: ślimak pracuje dobrze, coś innego jest problemem. To jest zgodne z dobrymi praktykami w audiologii: zawsze, przy wątpliwych wynikach, sięgamy po badania obiektywne, a OAE jest jednym z podstawowych narzędzi tego typu.