Kwalifikacja: MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu

W tym zagadnieniu łatwo się pomylić, bo wszystkie odpowiedzi brzmią dość podobnie i operują tymi samymi pojęciami: poziom ciśnienia akustycznego, sprzęgacz, wzmocnienie, 90 dB SPL. Klucz tkwi w tym, że charakterystyka OSPL90 dotyczy maksymalnego poziomu wyjściowego aparatu, a nie jego wzmocnienia jako takiego ani żadnego „maksymalnego poziomu sygnału wejściowego”. Błędne podejścia często wynikają z mylenia: co jest na wejściu, co na wyjściu i gdzie w tym wszystkim jest wzmocnienie. Propozycje, które opisują „maksymalny poziom ciśnienia akustycznego wejściowego” odwracają logikę pomiaru – w OSPL90 poziom wejściowy jest z góry ustalony (90 dB SPL), a my badamy, ile z tego robi się na wyjściu w sprzęgaczu, przy ustawieniu aparatu na maksimum. Nie szukamy żadnego granicznego poziomu na wejściu, tylko patrzymy na to, co aparat wypuszcza przy standardowym, dość głośnym sygnale testowym. Z kolei odpowiedzi, które mówią o „charakterystyce wzmocnienia” dla 90 dB SPL w pozycji minimum albo maksimum, opisują zupełnie inny typ pomiaru – to byłaby charakterystyka wzmocnienia (gain), czyli różnica między poziomem na wejściu a na wyjściu. OSPL90 nie jest wzmocnieniem, tylko absolutnym poziomem wyjściowym w dB SPL w sprzęgaczu. W praktyce protetycznej pomiary wzmocnienia robi się dla niższych poziomów sygnału (np. 50, 65 dB SPL), bo one są bardziej reprezentatywne dla mowy, natomiast 90 dB SPL służy właśnie do sprawdzenia zachowania aparatu przy mocnych bodźcach i do wyznaczenia MPO. Moim zdaniem najczęstszy błąd to traktowanie każdego wykresu częstotliwość–dB jako „charakterystyki wzmocnienia”, bez zastanowienia, czy to jest poziom wyjściowy, czy różnica wejście–wyjście. Dobra praktyka jest taka: jeśli w nazwie jest OSPL90, myślimy o Output (wyjście), o 90 dB SPL na wejściu i o ustawieniu wzmocnienia na maksimum, a nie o żadnych poziomach wejściowych granicznych czy minimalnym ustawieniu regulatora.