Kwalifikacja: MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu

W tym pytaniu łatwo się pomylić, bo w ślimaku rzeczywiście występują różne rodzaje płynów i nazwy brzmią podobnie. Kluczowe jest jednak rozróżnienie między perylimfą a endolimfą. Schody przedsionka (scala vestibuli) i schody bębenka (scala tympani) wypełnia perylimfa, płyn o składem zbliżonym do płynu mózgowo-rdzeniowego – dużo sodu, mało potasu. Natomiast endolimfa znajduje się w przewodzie ślimakowym (scala media), czyli w tej środkowej części, gdzie leży narząd Cortiego. Endolimfa ma odwrotny skład jonowy: wysokie stężenie potasu i niskie sodu, co tworzy tzw. potencjał endolimfatyczny, bardzo ważny dla pobudliwości komórek rzęsatych. Typowy błąd polega na tym, że ktoś kojarzy narząd Cortiego z endolimfą i „rozlewa” tę informację na cały ślimak, zakładając, że wszędzie jest endolimfa. To niestety nie tak. Od strony anatomicznej ślimak ma trzy piętra: górne i dolne z perylimfą oraz środkowe z endolimfą. Pojęcie „limfa” jako osobna odpowiedź jest mylące, bo w uchu wewnętrznym nie mówimy o limfie w sensie układu limfatycznego, tylko właśnie o specyficznych płynach – peri- i endolimfie. Określenie „kortylimfa” też bywa spotykane w niektórych opisach, ale funkcjonuje raczej jako pojęcie opisowe dla środowiska płynowego okołokomórkowego w obrębie narządu Cortiego, nie jako główna ciecz wypełniająca schody przedsionka i bębenka. Z mojego doświadczenia, jeśli ktoś zaczyna mieszać te nazwy, potem ma problem z rozumieniem mechanizmów powstawania potencjałów mikrofonicznych i zmian w audiometrii przy różnych uszkodzeniach ucha wewnętrznego. Dlatego warto trzymać się prostej zasady: schody przedsionka i bębenka – perylimfa, przewód ślimakowy – endolimfa, a terminy typu „limfa” czy „kortylimfa” traktować bardzo ostrożnie i raczej jako określenia pomocnicze niż podstawowe kategorie anatomiczne.