Kwalifikacja: MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu

W protetyce słuchu łatwo skupić się na wynikach badań audiometrycznych albo objawach subiektywnych i na tej podstawie wyciągać zbyt daleko idące wnioski. Szum uszny, nawet jeśli występuje okresowo i jest dla pacjenta uciążliwy, nie jest przeciwwskazaniem do pobrania wycisku. To objaw związany z funkcjonowaniem układu słuchowego i ośrodkowego przetwarzania dźwięku, a nie z samym stanem przewodu słuchowego zewnętrznego. Tacy pacjenci wymagają spokojnego wywiadu, dobrej komunikacji i często później delikatnych ustawień aparatu, ale sam proces odlewu można przeprowadzić zupełnie standardowo, oczywiście po prawidłowej otoskopii. Podobnie uszkodzenie zewnętrznych komórek słuchowych w ślimaku, które widzimy pośrednio jako obniżone otoemisje lub charakterystyczny kształt krzywej audiometrycznej, wpływa na rodzaj i stopień niedosłuchu, a nie na możliwość technicznego pobrania wycisku. Jest to patologia ucha wewnętrznego, a masa wyciskowa i tak nie dociera dalej niż do błony bębenkowej, więc z punktu widzenia otoplastyki nie stanowi to przeciwwskazania. Również znaczny niedosłuch odbiorczy w zakresie niskich częstotliwości nie blokuje wykonania odlewu. Wręcz przeciwnie, u tych pacjentów często chcemy zrobić dobrze dopasowaną wkładkę, żeby uzyskać odpowiednie wzmocnienie i ograniczyć ucieczkę niskich częstotliwości. Typowym błędem myślowym jest tu mieszanie dwóch porządków: stanu funkcjonalnego słuchu (wyniki badań, subiektywne dolegliwości) ze stanem anatomicznym i miejscowym przewodu słuchowego zewnętrznego. Przeciwwskazania do wycisku wynikają głównie z ryzyka mechanicznego uszkodzenia, obecności przeszkody (ciało obce, twardy czop woskowinowy), aktywnego stanu zapalnego, wycieku czy podejrzenia perforacji. Zgodnie z dobrą praktyką zawsze najpierw wykonuje się otoskopię i ocenia warunki lokalne, a dopiero potem myśli o masie wyciskowej, kształcie wkładki i innych technicznych detalach.