Kwalifikacja: MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu

Echo, pogłos czy „dudnienie” własnego głosu w aparacie słuchowym bardzo często kusi, żeby po prostu coś „podkręcić” albo „przyciszyć” na chybił trafił, ale to jest właśnie typowy błąd myślowy. Źródłem problemu nie są wysokie częstotliwości ani ogólny brak głośności, tylko nadmiar energii w paśmie niskotonowym, połączony z częściowym zamknięciem przewodu słuchowego. Jeśli zwiększamy wzmocnienie w zakresie niskich częstotliwości, to dokładnie nasilamy ten mechanizm: własny głos staje się jeszcze bardziej basowy, ciężki i „pudełkowy”. Pacjent czuje, jakby mówił do wnętrza głowy, co jest sprzeczne z celem dopasowania zgodnego z zaleceniami metod NAL czy DSL, gdzie niskie częstotliwości i tak są zwykle ustawiane ostrożnie. Z drugiej strony manipulacja wzmocnieniem w zakresie wysokich częstotliwości, zarówno jego zwiększanie, jak i zmniejszanie, praktycznie nie likwiduje efektu okluzji. Wysokie tony odpowiadają głównie za zrozumiałość spółgłosek, sybilantów, szczegóły mowy, ale nie za to, że pacjent ma wrażenie pogłosu własnego głosu. Zmniejszenie wysokich częstotliwości może nawet pogorszyć rozumienie mowy, a echo niskotonowe zostanie bez większej zmiany. Zwiększanie wysokich częstotliwości bywa wręcz odbierane jako dodatkowa ostrość, syczenie, ale nie usuwa dudnienia. W praktyce klinicznej i serwisowej, zgodnie z dobrą praktyką branżową, problem echa własnego głosu rozwiązuje się przede wszystkim przez pracę nad niskimi częstotliwościami i konstrukcją dopasowania (otwarta wkładka, większy otwór wentylacyjny, odpowiedni kształt kanału wkładki), a nie przez przypadkowe kręcenie wzmocnieniem w innych pasmach. Dlatego odpowiedzi bazujące na zwiększaniu basu albo manipulowaniu wyłącznie wysokimi tonami mijają się z fizjologią słuchu i akustyką przewodu słuchowego i w praktyce często tylko frustrują pacjenta.