Kwalifikacja: MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu

Neuropatia słuchowa bywa mylona z klasycznym niedosłuchem odbiorczym, dlatego łatwo pójść w złą stronę interpretacji wyników badań. Kluczowy błąd myślowy polega na założeniu, że skoro słuch jest uszkodzony, to otoemisje muszą być nieobecne, a ABR zawsze odzwierciedla próg słyszenia. W neuropatii jest odwrotnie: komórki rzęsate zewnętrzne mogą funkcjonować całkiem dobrze, co daje prawidłowe otoemisje, natomiast przewodzenie impulsów w nerwie słuchowym lub dalej w pniu mózgu jest zaburzone, przez co odpowiedź ABR jest brakowa lub silnie zniekształcona. Stąd odpowiedzi, w których pojawia się brak otoemisji jako cecha neuropatii, mijają się z fizjologią. Brak OAE sugeruje raczej uszkodzenie ślimaka, typowo komórek rzęsatych zewnętrznych, a to jest obraz klasycznego niedosłuchu ślimakowego, a nie neuropatii słuchowej. Podobnie samo powoływanie się na brak odruchu z mięśnia strzemiączkowego nie jest wystarczające ani specyficzne – ten odruch może zanikać w wielu innych sytuacjach, np. przy głębokim niedosłuchu, przy uszkodzeniach nerwu twarzowego czy przy patologiach ucha środkowego. To nie jest marker charakterystyczny dla neuropatii. Kolejne mylne założenie to przekonanie, że dobremu zrozumieniu mowy musi towarzyszyć neuropatia. W praktyce jest odwrotnie: pacjenci z neuropatią słuchową często mają wyniki audiometrii tonalnej, które nie wyglądają bardzo źle, natomiast rozumienie mowy jest dużo gorsze niż by to wynikało z progów tonalnych, szczególnie w hałasie. Jeżeli ktoś kieruje się tylko jednym badaniem, np. tylko OAE albo tylko odruchem strzemiączkowym, łatwo dojdzie do złych wniosków. Dobre praktyki diagnostyczne, zgodnie z nowoczesnym podejściem audiologicznym, wymagają korelowania: obecne OAE + brak lub silnie zaburzony zapis ABR = podejrzenie neuropatii słuchowej. Wszystkie kombinacje, w których OAE są nieobecne albo gdzie poprawne zrozumienie mowy jest wskazywane jako objaw neuropatii, stoją w sprzeczności z mechanizmem tego zaburzenia i prowadzą do błędnej kwalifikacji pacjenta oraz nieadekwatnego doboru pomocy słuchowych.