Kwalifikacja: MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu

Przy ubytkach wysokoczęstotliwościowych najważniejsze nie jest to, ile mamy programów użytkownika ani jaki jest typ obudowy, tylko jak precyzyjnie możemy sterować wzmocnieniem w funkcji częstotliwości. Częsty błąd myślowy polega na tym, że skoro pacjent ma różne sytuacje akustyczne, to dwa czy trzy programy akustyczne w aparacie załatwią sprawę. Programy są oczywiście przydatne, ale one przełączają gotowe zestawy ustawień, nie rozwiązują problemu samej charakterystyki częstotliwościowej. Jeśli aparat nie ma wystarczającej liczby kanałów, to nawet pięć programów nie pozwoli precyzyjnie podnieść tylko wysokich częstotliwości, a zostawić niskie prawie bez zmian. Inne uproszczenie to przekonanie, że „wystarczy przynajmniej dwa kanały”. Dwukanałowy aparat pozwala bardzo zgrubnie podzielić pasmo np. na część niską i wysoką, ale przy typowym ubytku wysokoczęstotliwościowym audiogram nie jest przecież linią prostą – spadek jest stopniowy, czasem z lokalnymi dołkami. Minimalna funkcjonalność kliniczna to zwykle kilka–kilkanaście kanałów, żeby dopasować się do kształtu krzywej i uniknąć nadmiernego wzmocnienia tam, gdzie go nie potrzeba. Kolejne złudzenie to wiara, że sama słuchawka RIC automatycznie poprawi stosunek sygnału do szumu i rozwiąże problem wysokich częstotliwości. RIC ma swoje zalety: częściej lepsze przenoszenie wysokich tonów, mniejsza okluzja, możliwość użycia otwartego dopasowania. Ale jeśli procesor nie jest odpowiednio wielokanałowy, to nawet najlepsza słuchawka nie pozwoli na selektywne podniesienie dźwięków 3–8 kHz przy oszczędzaniu niskich. W praktyce dobre dopasowanie do ubytku wysokoczęstotliwościowego opiera się na precyzyjnym modelowaniu charakterystyki częstotliwościowej według metody typu NAL czy DSL, a to wymaga wielu niezależnych kanałów obróbki. Skupianie się tylko na liczbie programów, minimalnej liczbie kanałów czy rodzaju obudowy to takie trochę patrzenie na aparat „od zewnątrz”, zamiast na to, co kluczowe, czyli dokładne dopasowanie wzmocnienia do przebiegu audiogramu.