Kwalifikacja: MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu

W tym pytaniu łatwo się pomylić, bo w praktyce klinicznej często wszystkie badania słuchu wrzuca się do jednego worka pod hasłem „audiometria”. Tymczasem audiometry skriningowe mają dość wąskie, ale bardzo konkretne zastosowanie. Nie służą do badań klinicznych ani typowo diagnostycznych, gdzie potrzebujemy pełnego progu słyszenia w szerokim zakresie częstotliwości, dokładnego określenia typu niedosłuchu i zaplanowania leczenia czy doboru aparatu słuchowego. Do tego używa się audiometrów diagnostycznych, znacznie bardziej rozbudowanych, z większą liczbą funkcji, możliwością testów nadprogowych, audiometrii mowy, precyzyjną kalibracją i pracą w profesjonalnej kabinie ciszy. Mylenie audiometru skriningowego z diagnostycznym to typowy błąd: ktoś widzi słuchawki, bodźce tonalne i od razu zakłada, że można na tym „zdiagnozować” pacjenta. W medycynie pracy rzeczywiście robi się badania słuchu, ale zgodnie ze standardami powinny to być badania o charakterze bardziej zbliżonym do diagnostycznych, szczególnie u osób narażonych na hałas, bo na ich podstawie podejmuje się decyzje o zdolności do pracy. Audiometr skriningowy może być tam użyty na etapie wstępnego odsiewu, ale nie jest to jego główna, docelowa rola. Badania kliniczne z kolei wymagają pełnej baterii testów audiologicznych: audiometria tonalna, impedancyjna, czasem otoemisje, ABR – tu prosty skrining po prostu nie wystarczy. Sedno sprawy jest takie, że audiometr skriningowy jest narzędziem do badań przesiewowo‑orientacyjnych: szybko, prosto, na dużej grupie, żeby wyłapać osoby wymagające dalszej, już pełnej diagnostyki. Jeżeli traktuje się go jako narzędzie do diagnozy klinicznej albo typowego orzecznictwa w medycynie pracy, to odwraca się logikę całego systemu badań słuchu.