Do prawidłowego wykonania obudowy aparatu ITE istotne jest pełne odzwierciedlenie części anatomicznych małżowiny usznej:
Wybrany zestaw struktur: grobelka, łódka muszli, skrawek i odnoga obrąbka jest dokładnie tym, co w praktyce protetycznej trzeba jak najlepiej odwzorować przy wykonywaniu obudowy aparatu ITE. Te elementy małżowiny tworzą coś w rodzaju naturalnego „stelaża” i punktów podparcia dla obudowy. Grobelka stabilizuje górną część aparatu i zapobiega jego rotacji w kierunku do przodu lub do tyłu. Łódka muszli to główna przestrzeń, w której leży korpus aparatu – tu decyduje się, czy obudowa będzie komfortowa, czy będzie uwierać, a także jak będzie wyglądała estetyka w uchu. Skrawek jest kluczowy do utrzymania aparatu od strony wejścia do przewodu słuchowego, pomaga też w maskowaniu obudowy – dobrze uformowana część przy skrawku sprawia, że ITE jest mniej widoczny z przodu. Odnoga obrąbka z kolei daje dodatkowy punkt zakotwiczenia w górno-tylnej części muszli, co zmniejsza ryzyko wypadania aparatu przy ruchach szczęki czy przy zakładaniu okularów. W praktyce, przy pobieraniu wycisku i późniejszym modelowaniu w CAD/CAM, właśnie te fragmenty trzeba szczególnie kontrolować: brak wyraźnej grobelki albo źle opracowana łódka muszli bardzo często kończą się poprawkami, punktowymi odciskami na skórze lub uczuciem „rozpychania” w uchu. W dobrych pracowniach otoplastycznych standardem jest dokładne porównanie modelu obudowy z anatomią ucha pacjenta (czasem nawet na podstawie zdjęć małżowiny z profilu), żeby grobelka i odnoga obrąbka dawały stabilizację, ale bez nadmiernego nacisku. Moim zdaniem to jest taki fundament: jak dobrze ogarniesz te cztery struktury, to aparaty ITE zwykle siedzą stabilnie, nie obracają się i użytkownik po prostu mniej narzeka na dyskomfort.
W tym typie pytania bardzo łatwo skupić się na znanych z nazwy częściach małżowiny i zaznaczyć to, co brzmi „anatomicznie”. Problem w tym, że przy projektowaniu obudowy ITE nie chodzi tylko o to, żeby nazwy były poprawne, ale żeby dobrać te elementy, które realnie stabilizują aparat. Częstym błędem jest na przykład przecenianie znaczenia całego obrąbka lub jamy muszli. Owszem, są to ważne struktury anatomiczne, ale w codziennej otoplastyce nie modeluje się obudowy w oparciu o „cały obrąbek”, tylko o jego konkretne fragmenty, takie jak odnoga obrąbka, która daje bardzo precyzyjny punkt podparcia. Podobnie z jamą muszli – to raczej głęboka część muszli, bliżej przewodu słuchowego, a dla klasycznych ITE kluczowa jest łódka muszli, czyli część bardziej powierzchowna, w której faktycznie leży korpus obudowy. Jeżeli ktoś zamiast łódki wybiera jamę muszli, to zazwyczaj wynika to z pomieszania pojęć lub zbyt ogólnego kojarzenia rysunku anatomicznego z praktyką protetyczną. Zdarza się też, że do zestawu wybierane są elementy takie jak przeciwskrawek czy „czółenko”, bo wydają się dobrze brzmieć i pojawiają się w opisach małżowiny. Tymczasem przeciwskrawek ma mniejsze znaczenie dla stabilizacji obudowy ITE niż grobelka i odnoga obrąbka, a „czółenko” nie jest tym strategicznym miejscem, na którym opiera się konstrukcja aparatu. W efekcie taka błędna selekcja prowadzi do obudów, które mają słabsze zakotwiczenie, częściej się obracają lub wysuwają przy ruchach żuchwy. Z mojego doświadczenia to typowy błąd: myślenie „im więcej ogólnych elementów małżowiny, tym lepiej”, zamiast skupienia się na tych kilku kluczowych, które w realu zapewniają retencję, komfort i prawidłowe ułożenie aparatu w uchu zgodnie z dobrą praktyką otoplastyczną.