Kwalifikacja: MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu

W tym zadaniu łatwo „pójść na skróty” i pomyśleć: skoro pacjent ma jednostronny niedosłuch, to wystarczy mu jakiś zwykły aparat powietrzny – wewnątrzkanałowy, zauszny albo z słuchawką zewnętrzną. To jest bardzo typowy błąd myślowy: skupianie się tylko na rodzaju obudowy aparatu, zamiast na drodze przewodzenia dźwięku i stanie ucha środkowego. Przy przewlekłym zapaleniu ucha środkowego z czynnym wyciekiem ropnym przewód słuchowy i błona bębenkowa są w stanie zapalnym, często z perforacją. Wkładanie tam wkładki usznej lub obudowy wewnątrzusznej (w tym wewnątrzkanałowej) pogarsza wentylację ucha, zatrzymuje wydzielinę, może nasilać zakażenie i jest po prostu niezgodne z dobrymi praktykami. Aparat wewnątrzkanałowy wymaga szczelnej, dopasowanej otoplastyki, a tutaj przewód jest wilgotny, niestabilny anatomicznie, często bolesny – technicznie to zły pomysł i medycznie ryzykowny. Podobnie aparat zauszny na przewodnictwo powietrzne czy wersja z słuchawką zewnętrzną (RIC/RITE) nadal korzystają z drogi powietrznej i wymagają umieszczenia elementu w przewodzie słuchowym. Nieważne, czy to duża wkładka, mała kopułka czy cienka słuchawka – dalej mamy kontakt z zakażonym, sączącym się środowiskiem. Z mojego doświadczenia to kończy się często ciągłymi reklamacjami: zapchane filtry, uszkodzone słuchawki przez wilgoć, brak komfortu, pacjent nie chce nosić aparatu, bo go ucho boli i „płynie”. Merytoryczna podstawa jest taka, że w niedosłuchu przewodzeniowym z czynnym stanem zapalnym ucha środkowego kluczowe jest ominięcie chorej drogi powietrznej, a nie jej dodatkowe „obciążanie” sprzętem. Dlatego wszystkie rozwiązania wykorzystujące przewodnictwo powietrzne w tym uchu są tutaj po prostu nieadekwatne, mimo że na pierwszy rzut oka brzmią jak standardowy wybór aparatu słuchowego. W dobrych praktykach protetycznych zawsze najpierw patrzymy na patologię ucha, a dopiero potem dobieramy typ aparatu i drogę przewodzenia.