Kwalifikacja: MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu

Zatkanie dźwiękowodu wkładki usznej woskowiną to typowy, bardzo przyziemny problem eksploatacyjny, a nie powód do radykalnych działań. Częsty błąd myślowy polega na tym, że skoro coś „nie działa”, to trzeba to od razu wymienić lub przerobić konstrukcyjnie. W przypadku wkładek usznych jest dokładnie odwrotnie: standardem w branży jest najpierw konserwacja i czyszczenie, dopiero potem myślenie o nowych odlewach czy ingerencji mechanicznej. Wykonanie nowej wkładki tylko dlatego, że dźwiękowód jest zatkany woskowiną, jest po prostu nieekonomiczne i nieuzasadnione technicznie. Sama geometria i dopasowanie wkładki mogą być nadal idealne, a problem leży wyłącznie w zalegającym materiale biologicznym w kanale akustycznym. Wymiana gumowego wężyka też nie rozwiązuje przyczyny, jeśli woskowina siedzi w dźwiękowodzie wkładki, a nie w samym wężyku. Oczywiście, w praktyce często czyści się zarówno wkładkę, jak i wężyk, ale kluczowe jest udrożnienie właściwego kanału, a nie bezrefleksyjna wymiana elementów. Najbardziej niebezpiecznym podejściem jest pomysł rozwiercania dźwiękowodu. Taka ingerencja może trwale zmienić akustykę wkładki (np. jej rezonanse, tłumienie, dopasowanie do ucha), osłabić ścianki i doprowadzić do pęknięć. Dodatkowo łatwo wtedy uszkodzić wkładkę od środka lub zostawić opiłki, które później trafią do przewodu słuchowego pacjenta. Moim zdaniem to już jest działanie sprzeczne z zasadami bezpiecznej otoplastyki i serwisu aparatów słuchowych. Typowy schemat postępowania przy słabym słyszeniu przez aparat BTE z wkładką jest prosty: najpierw kontrola drożności dźwiękowodu wkładki i wężyka, czyszczenie wyciorkami i ewentualnie sprężonym powietrzem, dopiero później szukanie głębszych przyczyn. Jeśli się o tym pamięta, wiele „poważnych awarii” kończy się po minucie pracy z wyciorkiem, zamiast po kosztownej i zupełnie zbędnej wymianie elementów.