Kwalifikacja: MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu

Jama bębenkowa nie ma ani 4, ani 5, ani 7 ścian – w opisie anatomicznym przyjętym w otologii i audiologii mówi się jednoznacznie o 6 ścianach. Błąd zwykle wynika z tego, że ktoś patrzy na ucho zbyt „płasko”: kojarzy jamę bębenkową tylko jako przestrzeń za błoną bębenkową, widoczną w otoskopie, i mentalnie widzi tam jedną, maksymalnie kilka powierzchni. Tymczasem jest to zamknięta kostna przestrzeń w kości skroniowej, która ma charakter trójwymiarowy, trochę jak małe pudełko. Zbyt mała liczba ścian, na przykład 4 lub 5, wynika zwykle z pomijania niektórych powierzchni, najczęściej ściany górnej i dolnej albo mylenia ściany bocznej z całą przestrzenią za błoną bębenkową. Ktoś może sobie pomyśleć: jest ściana z błoną, coś od strony ucha wewnętrznego, coś z przodu i z tyłu – i już ma cztery. Ale to jest za duże uproszczenie i nie zgadza się z opisem topograficznym używanym przez laryngologów. Z kolei pomysł z 7 ścianami to raczej nadinterpretacja, próba „dodawania” kolejnych struktur, np. traktowanie części ścian jako osobnych, albo mieszanie pojęć ścian z przegrodami czy zachyłkami jamy bębenkowej. W anatomii głowy i szyi obowiązuje dość sztywna, podręcznikowa klasyfikacja, bo na niej opiera się chirurgia ucha i opisy w dokumentacji medycznej. Jeżeli nie trzymamy się standardu sześciu ścian (boczna, przyśrodkowa, górna, dolna, przednia, tylna), łatwo potem źle zrozumieć opisy TK, MRI czy protokoły operacyjne, gdzie lekarz dokładnie podaje, w której ścianie jest zmiana patologiczna. Z mojego doświadczenia takie „drobne” pomyłki w liczbie ścian później kumulują się w większe nieporozumienia przy nauce patofizjologii zapaleń ucha środkowego, drogach szerzenia się zakażenia czy przy analizie przyczyn niedosłuchu przewodzeniowego.