Kwalifikacja: MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu

W tym pytaniu łatwo się pomylić, bo wyobrażamy sobie krzywą artykulacyjną jako dowolny ładny kształt na wykresie i trochę „strzelamy”. W audiometrii mowy krzywa artykulacyjna pokazuje zależność procentu poprawnie rozumianych słów od natężenia bodźca mowy. W niedosłuchu odbiorczym ślimakowym ta zależność nie jest ani liniowa, ani prosta geometrycznie. Odpowiedzi typu elipsa, rożek czy trójkąt biorą się zwykle z mylenia pojęć z innymi wykresami – na przykład z charakterystyką kierunkowości, polami słyszenia czy po prostu z intuicji, że coś powinno „rosnąć i się kończyć”. Problem w tym, że w patologiach ślimaka występuje rekrutacja i zniekształcenia sygnału, więc przy bardzo dużych natężeniach mowy rozumienie nie tylko przestaje rosnąć, ale wręcz może się pogarszać. To zjawisko nazywa się roll-over i jest dobrze opisane w literaturze audiologicznej jako klasyczny objaw uszkodzenia ślimakowego lub dalej w drodze słuchowej. Dlatego krzywa nie wygląda jak trójkąt, który po prostu rośnie do jakiegoś maksimum i się urywa, ani jak rożek czy elipsa, które sugerowałyby bardziej symetryczne lub regularne ograniczenie. Kształt dzwonu odzwierciedla właśnie to, że przy średnich poziomach głośności pacjent osiąga swoje maksimum rozumienia, a przy kolejnych wzrostach poziomu dźwięku dochodzi do przeciążenia uszkodzonego narządu Cortiego, mieszania się sygnału z maskującym hałasem wewnętrznym i spadku zrozumiałości. Typowy błąd myślowy polega na założeniu, że „im głośniej, tym lepiej”, co jest prawdziwe głównie przy niedosłuchu przewodzeniowym. W protetyce słuchu i diagnostyce nadprogowej uczymy się jednak, że w niedosłuchu odbiorczym trzeba bardzo ostrożnie podchodzić do zwiększania poziomu, bo przekroczenie optymalnego zakresu intensywności może zniszczyć zrozumiałość mowy, dokładnie tak jak pokazuje ta dzwonowata krzywa artykulacyjna.