Kwalifikacja: MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu

Źródłem zamieszania przy tym pytaniu jest zwykle mieszanie pojęć: przewodzenie dźwięku a jego odbiór w uchu wewnętrznym. Choroby ucha wewnętrznego, czyli ślimaka, narządu Cortiego, komórek rzęsatych i nerwu słuchowego, nie zaburzają mechanicznego przekazywania fal akustycznych przez błonę bębenkową i kosteczki, tylko sam proces kodowania bodźca na impulsy nerwowe. To właśnie dlatego mówimy o niedosłuchu odbiorczym, a nie przewodzeniowym czy mieszanym. Niedosłuch przewodzeniowy jest typowy dla patologii ucha zewnętrznego i środkowego: czop woskowinowy, wysięk w jamie bębenkowej, perforacja błony bębenkowej, otoskleroza w fazie przewodzeniowej. W audiometrii tonalnej widzimy wtedy wyraźną rezerwę ślimakową, czyli różnicę między przewodnictwem kostnym a powietrznym. W chorobach ucha wewnętrznego tej rezerwy zwykle nie ma, bo przewodnictwo kostne i powietrzne pogarszają się równolegle. Częsty błąd myślowy polega na tym, że skoro pacjent „słabo słyszy”, to ktoś automatycznie zakłada, że może to być każdy typ niedosłuchu, włącznie z mieszanym, bez zastanowienia się, która część narządu słuchu jest uszkodzona. Niedosłuch mieszany rzeczywiście istnieje, ale pojawia się dopiero wtedy, gdy współistnieją jednocześnie zmiany w uchu środkowym i wewnętrznym, na przykład przewlekłe zapalenie ucha środkowego z wtórnym uszkodzeniem ślimaka. Sama choroba ograniczona do ucha wewnętrznego nie da obrazu mieszanego, tylko czuciowo‑nerwowy. Podobnie połączenie „przewodzeniowy i odbiorczy” brzmi atrakcyjnie, bo obejmuje oba mechanizmy, ale jest sprzeczne z definicją pytania – ono pyta konkretnie o choroby ucha wewnętrznego, a nie o wszystkie możliwe patologie narządu słuchu. W dobrych praktykach diagnostycznych zawsze zaczyna się od określenia lokalizacji uszkodzenia wzdłuż drogi słuchowej, a dopiero potem przypisuje się typ niedosłuchu. Gdy pamięta się tę zasadę, wybór odpowiedzi staje się prostszy i bardziej logiczny.