Kwalifikacja: MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu

Aparaty słuchowe na przewodnictwo kostne są projektowane głównie po to, żeby ominąć uszkodzone lub niedrożne struktury ucha zewnętrznego i środkowego. To jest ich podstawowa rola techniczna: dostarczyć bodziec akustyczny bezpośrednio do ucha wewnętrznego poprzez drgania kości czaszki, a nie przez przewód słuchowy zewnętrzny i błonę bębenkową. Dlatego łączenie ich przede wszystkim z niedosłuchem odbiorczym jest typowym nieporozumieniem. W przypadku głębokiego niedosłuchu odbiorczego problem leży w ślimaku lub w drodze nerwowej, a nie w przewodzeniu dźwięku przez przewód słuchowy i ucho środkowe. W takiej sytuacji aparat na przewodnictwo kostne nie poprawi słuchu bardziej niż klasyczny aparat powietrzny, a często wręcz będzie mniej efektywny. Przy głębokim niedosłuchu odbiorczym standardem są mocne aparaty na przewodnictwo powietrzne lub implanty ślimakowe, zgodnie z aktualnymi wytycznymi audiologicznymi. Kolejna rzecz to mieszanie perforacji błony bębenkowej z niedosłuchem odbiorczym. Sama perforacja typowo daje komponentę przewodzeniową, a nie czysto odbiorczą. Jeśli w odpowiedzi pojawia się zestawienie „perforacja + niedosłuch odbiorczy” jako wskazanie do przewodnictwa kostnego, to jest to skrót myślowy, który może wprowadzać w błąd: sam niedosłuch odbiorczy nie jest wskazaniem do tego typu aparatów. Istotne jest to, że przewodnictwo kostne wybieramy wtedy, gdy nie możemy lub nie powinniśmy zamykać przewodu słuchowego wkładką, np. przy przewlekłym wycieku z ucha, rozległych zmianach pooperacyjnych czy wrodzonych wadach małżowiny i kanału słuchowego. Częsty błąd polega też na myśleniu, że skoro niedosłuch przewodzeniowy jest „lekki”, to lepiej od razu użyć jakiegoś specjalnego rozwiązania kostnego. Tymczasem przy lekkim niedosłuchu przewodzeniowym, jeśli tylko anatomia ucha na to pozwala, standardem są zwykłe aparaty na przewodnictwo powietrzne, ewentualnie leczenie laryngologiczne przy odwracalnych przyczynach (np. wysięk, czop woskowinowy). Aparat kostny rezerwujemy na sytuacje, kiedy droga powietrzna jest albo trwale niedrożna, albo jej wykorzystanie jest przeciwwskazane. Z mojego doświadczenia w szkołach i gabinetach protetycznych najczęstszy błąd to patrzenie tylko na „stopień” niedosłuchu, a nie na jego „rodzaj” i anatomię ucha. Właśnie dlatego tak ważne jest rozumienie różnicy między niedosłuchem przewodzeniowym, odbiorczym i mieszanym, a potem dopasowanie do tego odpowiedniego typu aparatu.