Kwalifikacja: MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu

Otoemisje akustyczne to dość szeroka grupa zjawisk i stąd łatwo się pomylić, bo nazwy brzmią podobnie, a jednak opisują zupełnie różne typy badań. W TEOAE kluczowe jest to, że mamy do czynienia z przejściową, krótkotrwałą odpowiedzią ślimaka na bodziec typu trzask – stąd nazwa „transient evoked”. Bodziec jest krótki, szerokopasmowy, a odpowiedź analizuje się w dziedzinie czasu i częstotliwości. To właśnie takie badanie jest standardowo stosowane u noworodków i małych dzieci w programach przesiewowych, bo daje szybki, obiektywny wynik typu „pass/refer” i nie wymaga współpracy ze strony dziecka. Otoemisje spontaniczne to emisje, które powstają w uchu wewnętrznym bez żadnej zewnętrznej stymulacji. Są one ciekawostką fizjologiczną, ale nie są podstawowym narzędziem przesiewowym – występują tylko u części osób z prawidłowym słuchem, więc nie nadają się jako uniwersalna metoda oceny słuchu u dzieci. Otoemisje stymulacji częstotliwościowej (SFOAE) są wywoływane ciągłym tonem o określonej częstotliwości i używane bardziej w badaniach naukowych oraz specjalistycznej diagnostyce, a nie jako rutynowy test przesiewowy noworodków. Z kolei otoemisje produktów zniekształceń nieliniowych (DPOAE) powstają, gdy do ucha podawane są jednocześnie dwa tony o różnych częstotliwościach, a ślimak generuje dodatkowe częstotliwości będące produktami nieliniowości. DPOAE to świetne narzędzie kliniczne, szczególnie do oceny wysokich częstotliwości i monitorowania ototoksyczności, ale to nie jest TEOAE i nie opiera się na trzasku, tylko na dwóch czystych tonach. Typowym błędem myślowym jest wrzucanie wszystkich otoemisji do jednego worka i utożsamianie ich z jedną metodą badania, tymczasem w praktyce audiologicznej ważne jest rozróżnienie rodzaju bodźca (trzask vs tony), typu odpowiedzi i głównego zastosowania klinicznego. W testach przesiewowych u dzieci, gdy mówimy konkretnie o TEOAE, chodzi zawsze o otoemisję wywołaną trzaskiem.