Kwalifikacja: MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu

W tym zadaniu łatwo wpaść w kilka typowych pułapek myślowych związanych z myleniem przewodnictwa powietrznego i kostnego. Jeżeli mówimy o uszkodzeniu układu przewodzeniowego, to mówimy o części mechanicznej: przewód słuchowy zewnętrzny, błona bębenkowa, kosteczki słuchowe, ewentualnie zaburzenia pracy trąbki słuchowej. Ten fragment toru słuchowego odpowiada za przekazywanie fali akustycznej z powietrza do płynów ucha wewnętrznego. Gdy ta mechanika jest zaburzona, dźwięk gorzej przechodzi drogą powietrzną, więc progi przewodnictwa powietrznego rosną, a nie maleją. Stąd założenie, że progi powietrzne mogłyby się obniżać przy uszkodzeniu przewodzenia, jest po prostu odwróceniem zależności. Drugi częsty błąd to założenie, że jakikolwiek problem ze słuchem od razu odbija się na przewodnictwie kostnym. Tymczasem przewodnictwo kostne „omija” ucho zewnętrzne i środkowe i stymuluje bezpośrednio ucho wewnętrzne. Jeżeli uszkodzenie dotyczy tylko części przewodzeniowej, to ślimak oraz nerw słuchowy działają normalnie, więc progi kostne pozostają prawidłowe. Podwyższanie progów kostnych obserwujemy przy uszkodzeniu ślimaka lub dalszej drogi słuchowej, czyli przy niedosłuchu odbiorczym, a nie przewodzeniowym. Bywa też, że ktoś intuicyjnie myśli: „jak dźwięk gorzej się przewodzi przez kości czaszki, to to jest układ przewodzeniowy”, ale w audiologii przyjęte definicje są inne i do tego trzeba się trzymać standardów – w audiometrii tonalnej zawsze oceniamy osobno przewodnictwo powietrzne i kostne, a uszkodzenie układu przewodzeniowego rozpoznajemy właśnie po podwyższonych progach powietrznych przy prawidłowych lub prawie prawidłowych progach kostnych. Dlatego odpowiedzi sugerujące zmiany progów kostnych lub obniżenie progów powietrznych stoją w sprzeczności z fizjologią i z praktyką badań audiometrycznych.