Kwalifikacja: MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu

Opis w pytaniu odpowiada sytuacji, w której przewodnictwo kostne jest wydłużone w stosunku do powietrznego, czyli mamy tzw. Rinne ujemny. To bywa mylące, bo wielu osobom intuicyjnie wydaje się, że skoro „kostne jest lepsze”, to uszkodzony jest ślimak lub nerw. Tymczasem jest dokładnie odwrotnie: ślimak i droga nerwowa zwykle działają poprawnie, a problem leży w mechanicznej transmisji dźwięku przez ucho zewnętrzne i środkowe. W niedosłuchu odbiorczym, zarówno o lokalizacji ślimakowej, jak i pozaślimakowej, przewodnictwo powietrzne i kostne są obniżone mniej więcej w podobnym stopniu. Dlatego próba Rinnego pozostaje dodatnia, czyli przewodnictwo powietrzne jest nadal lepsze (dłuższe) niż kostne, mimo że ogólnie słuch jest gorszy. Jeśli ktoś zaznacza niedosłuch odbiorczy ślimakowy lub pozaślimakowy przy ujemnym Rinnem, to miesza obraz kliniczny – to typowy błąd: utożsamianie skrócenia przewodnictwa powietrznego z „uszkodzeniem nerwu”, bez porównania do przewodnictwa kostnego. Równie mylące jest wybieranie niedosłuchu mieszanego z dużą komponentą odbiorczą. W niedosłuchu mieszanym widzimy jednocześnie obniżone przewodnictwo kostne i powietrzne, z zachowaną rezerwą ślimakową, ale same próby stroikowe nie pozwalają wiarygodnie ocenić, że komponent odbiorczy jest „duży”. Do tego służy audiometria tonalna z analizą różnicy między progami kostnymi i powietrznymi w dB HL. Z mojego doświadczenia wynika, że kluczowym nawykiem jest najpierw odpowiedzieć sobie na proste pytanie: Rinne dodatni czy ujemny? Ujemny – myślę przewodzeniowo; dodatni przy wyraźnych objawach niedosłuchu – myślę odbiorczo. Dopiero potem doprecyzowuje się lokalizację i stopień uszkodzenia przy pomocy pełnego badania audiometrycznego, a nie na podstawie samego stroika.