Kwalifikacja: MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu

W tym zadaniu łatwo pomylić miejsce uszkodzenia, bo pytanie dotyczy testu nadprogowego, a wiele osób automatycznie myśli o błonie bębenkowej czy kosteczkach. Próba SISI w ogóle nie służy do oceny struktur przewodzeniowych, takich jak błona bębenkowa czy łańcuch kosteczek ucha środkowego. Te elementy wpływają głównie na przewodzenie dźwięku do ślimaka, więc dają niedosłuch przewodzeniowy, ale nie zmieniają w typowy sposób zjawiska rekrutacji głośności. Przy uszkodzeniach błony bębenkowej albo kosteczek wynik SISI jest zazwyczaj niski, bo próg słyszenia jest podwyższony, natomiast charakter nadprogowy pozostaje zbliżony do normy – pacjent nie wykrywa tak dobrze małych przyrostów natężenia. Podobnie określenie „uszkodzenie pozaslimakowe” odnosi się głównie do nerwu słuchowego i dalszej drogi słuchowej (kąt mostowo-móżdżkowy, pień mózgu itd.). W takich uszkodzeniach zwykle obserwuje się brak lub osłabienie rekrutacji, a w testach nadprogowych, w tym w SISI, wyniki bywają niskie, z dużą zmiennością i często zaburzonym rozpoznawaniem mowy. Typowy błąd myślowy polega na tym, że skoro wynik jest „wysoki”, to ktoś automatycznie kojarzy to z większym uszkodzeniem całego narządu słuchu albo z „poważniejszą” lokalizacją, na przykład pozaślimakową. Tymczasem w audiologii liczy się nie tyle wielkość ubytku, co charakter funkcjonalny – a wysoka wykrywalność małych przyrostów natężenia jest właśnie cechą uszkodzenia ślimakowego, nie przewodzeniowego i nie nerwowego. Dobra praktyka kliniczna mówi jasno: jeśli SISI jest wysokie, myślimy o ślimaku; jeśli niskie przy niedosłuchu odbiorczym, wtedy dopiero podejrzewamy lokalizację pozaślimakową i zlecamy dalszą diagnostykę (ABR, MRI). Dlatego odpowiedzi związane z błoną bębenkową, kosteczkami i ogólnym „pozaslimakowym” uszkodzeniem nie pasują do przedstawionego wyniku 80%.