Kwalifikacja: MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu

W tym pytaniu łatwo się złapać na skojarzeniach z innymi typami niedosłuchów. Przy uszkodzeniu przewodzeniowym zaburzenie dotyczy głównie ucha zewnętrznego i środkowego: błony bębenkowej, kosteczek słuchowych, jamy bębenkowej. W takich sytuacjach próg słuchu w szumie zmienia się raczej równolegle z poziomem maskera, a krzywe w próbie Langenbecka nie „rozjeżdżają się” w sposób nieproporcjonalny. Problem jest mechaniczny, więc analiza bodźca w ślimaku i wyżej jest w miarę prawidłowa, tylko mniej energii dociera do ucha wewnętrznego. Dlatego wybór niedosłuchu przewodzeniowego nie pasuje do opisanego zjawiska. Przy niedosłuchu ślimakowym, czyli uszkodzeniu komórek rzęsatych w ślimaku, obserwujemy typowe zjawiska nadprogowe: rekrutację głośności, zmiany kształtu krzywych w audiometrii Békésy’ego, specyficzne wyniki testów SISI. Maskowanie szumem białym oczywiście wpływa na próg, ale wzrost progu jest zwykle względnie proporcjonalny do wzrostu poziomu szumu. Krzywe progowe nie są od siebie „za bardzo” oddalone, tylko przesunięte zgodnie z logiką maskowania. Jeśli w próbie Langenbecka krzywe oddalają się zdecydowanie bardziej niż wynika z poziomu szumu, sugeruje to zaburzenie przetwarzania bodźców na poziomie nerwu słuchowego lub struktur ośrodkowych, a to jest właśnie pozaślimakowe. Częsty błąd myślowy polega na tym, że każde nietypowe zachowanie progów automatycznie przypisuje się niedosłuchowi mieszanemu. Niedosłuch mieszany to po prostu współistnienie komponentu przewodzeniowego i odbiorczego, ale sam obraz w próbie Langenbecka nie wskazuje na sumę dwóch problemów mechaniczno-ślimakowych, tylko na jakościowo inne, centralne zakłócenie przetwarzania informacji akustycznej. Dlatego odpowiedzi przewodzeniowy, ślimakowy i mieszany nie oddają istoty zjawiska, które opisuje pytanie – tu kluczowe jest właśnie pozaślimakowe, czyli „ponad ślimakiem”.