Kwalifikacja: MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu

Pojęcia użyte w odpowiedziach mogą brzmieć podobnie, ale w akustyce i audiologii mają konkretne znaczenie i tylko jedno z nich jest poprawnie powiązane z krzywymi jednakowej głośności. W tym pytaniu chodziło o tak zwane krzywe izofoniczne, czyli izofony – standardowy termin używany w psychoakustyce oraz w normie ISO 226 do opisu linii na wykresie częstotliwość–poziom ciśnienia akustycznego, które odpowiadają temu samemu subiektywnemu wrażeniu głośności. Błędne odpowiedzi często wynikają z mylenia różnych przedrostków „izo-” z innych dziedzin fizyki. Izotony to określenie stosowane w fizyce jądrowej, opisujące nuklidy o tej samej liczbie neutronów, więc kompletnie nie dotyczy to ani akustyki, ani badań słuchu. Izobary z kolei wiążą się z jednakowym ciśnieniem – ten termin można spotkać w meteorologii (linie jednakowego ciśnienia na mapie pogody) czy w termodynamice, ale nie używa się go do opisu krzywych jednakowej głośności. Izosony brzmią pozornie sensownie, bo kojarzą się z „sonus”, czyli dźwiękiem, ale w literaturze fachowej z zakresu akustyki, psychoakustyki czy audiologii taki termin po prostu nie funkcjonuje. Typowym błędem myślowym jest zgadywanie na podstawie brzmienia słowa zamiast odwołania się do znanych standardów, np. właśnie ISO 226 czy klasycznych wykresów Fletchera–Munsona. W praktyce zawodowej protetyka słuchu czy akustyka warto trzymać się poprawnych, ugruntowanych pojęć, bo od nich zależy poprawna interpretacja danych pomiarowych, projektowanie charakterystyk wzmocnienia aparatów słuchowych oraz zrozumienie, dlaczego pacjent inaczej odczuwa głośność w różnych zakresach częstotliwości.