Kwalifikacja: MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu

W tym pytaniu haczyk polega na odróżnieniu parametrów fizycznych od subiektywnych wrażeń słuchowych. Natężenie dźwięku to wielkość obiektywna, mierzona w układzie SI, często wyrażana w decybelach jako poziom natężenia czy poziom ciśnienia akustycznego. Ucho natomiast reaguje na ten parametr w postaci wrażenia głośności. Jeśli ktoś zaznaczy barwę, to zwykle wynika z mylenia różnych cech dźwięku: barwa jest związana głównie ze składem widmowym, obecnością wyższych harmonicznych, kształtem obwiedni, czyli tym, jak „kolorowo” brzmi dźwięk. Dwa dźwięki o takim samym natężeniu mogą mieć zupełnie inną barwę (np. flet i skrzypce grające tę samą nutę i równie głośno), więc nie można powiedzieć, że barwa odpowiada natężeniu. Wysokość z kolei jest subiektywnym odpowiednikiem częstotliwości podstawowej. Im wyższa częstotliwość (w Hz), tym zazwyczaj wyższe wrażenie wysokości, ale to inny wymiar percepcji niż głośność. Typowy błąd myślowy to takie intuicyjne łączenie: częstotliwość = wysokość, więc może natężenie = barwa. Tymczasem w akustyce i psychoakustyce przyjmuje się jasno: częstotliwość ↔ wysokość, widmo ↔ barwa, natężenie/ciśnienie akustyczne ↔ głośność. Sama częstotliwość jest w pełni obiektywnym parametrem fizycznym i nie jest cechą subiektywną, tylko to, jak ją słyszymy jako niski lub wysoki dźwięk, jest subiektywne. W praktyce audiologicznej i protetycznej trzeba te zależności dobrze czuć, bo przy interpretacji audiogramu czy ustawianiu wzmocnienia aparatu słuchowego pracujemy jednocześnie na dB (świat fizyki) i na odczuwanej głośności pacjenta (świat percepcji). Jeśli pomylimy te pojęcia, łatwo źle zinterpretować wyniki badań albo dobrać niewłaściwe ustawienia, które będą fizycznie poprawne, ale subiektywnie za ciche lub za głośne.