Kwalifikacja: MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu

W tym pytaniu łatwo się złapać na skojarzeniach z materiałami albo samym procesem utwardzania, a nie z tym, o co tak naprawdę chodzi, czyli z komputerowym projektowaniem i wytwarzaniem. BIOPOR to nazwa handlowa jednego z materiałów otoplastycznych, z których robi się wkładki uszne albo elementy obudów. To nie jest technologia projektowania, tylko po prostu tworzywo o określonych właściwościach mechanicznych, elastyczności, komforcie noszenia. Można użyć BIOPORU zarówno w procesach tradycyjnych, jak i w bardziej nowoczesnych, ale sam w sobie nie ma nic wspólnego z systemem CAD czy CAM, nie projektuje się w nim i nie wytwarza komputerowo. Polimeryzacja i fotopolimeryzacja opisują natomiast reakcje chemiczne, w których płynny monomer zamienia się w stały polimer. W przypadku fotopolimeryzacji reakcję wywołuje światło (np. UV), co jest typowe właśnie dla drukarek 3D stosowanych w otoplastyce, szczególnie w technologii SLA lub DLP. Tu znowu: to jest etap utwardzania materiału, a nie cała technologia komputerowego projektowania. Typowy błąd polega na myleniu etapu chemicznego (jak coś twardnieje) z etapem cyfrowym (jak coś jest projektowane i przygotowywane do produkcji). W praktyce nowoczesne laboratoria otoplastyczne pracują tak, że najpierw używają systemu CAD/CAM do zaprojektowania i przygotowania modelu, a dopiero potem w procesie wytwarzania wykorzystują fotopolimeryzację do fizycznego zrobienia obudowy. Czyli CAD/CAM to całościowy, cyfrowy workflow projektowo-produkcyjny, a polimeryzacja i fotopolimeryzacja to tylko narzędzia chemiczne wewnątrz tego procesu, a nie alternatywa dla niego. Warto o tym pamiętać, żeby przy kolejnych pytaniach odróżniać technologię cyfrową od samej reakcji materiału.