Kwalifikacja: MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu

W otoplastyce bardzo łatwo pomylić materiały konstrukcyjne, z których finalnie powstaje wkładka uszna, z materiałami pomocniczymi, które służą tylko do pobierania wycisku, modelowania i przygotowania produkcji. Podstawowy błąd myślowy polega na tym, że wszystko co „dotyka ucha” albo „wygląda jak wkładka” wrzuca się do jednego worka. Tymczasem w praktyce technicznej rozróżnia się wyraźnie materiały do budowy gotowego wyrobu (np. akryle, silikony, fotoplasty) oraz materiały, które pomagają ten wyrób zaprojektować i odtworzyć kształt anatomiczny (gipsy, woski, masy wyciskowe). Akryle i silikony to typowe materiały bazowe wkładek – z nich robi się ostateczną, użytkową wkładkę uszną, która trafia do pacjenta. One nie są materiałami pomocniczymi, tylko docelowymi. Podobnie fotoplasty, czyli materiały światłoutwardzalne, stosowane w nowocześniejszych technologiach, również służą do budowy gotowego produktu, a nie do pobierania wycisku czy korekt wstępnych. Masy agarowe natomiast są znane z klasycznej protetyki stomatologicznej, ale w otoplastyce współcześnie praktycznie się ich nie używa; standardem branżowym są masy wyciskowe silikonowe przeznaczone specjalnie do uszu. Dlatego łączenie akryli, silikonów czy fotoplastów z pojęciem „materiały pomocnicze” jest merytorycznie nietrafione. Z punktu widzenia dobrych praktyk, materiały pomocnicze w otoplastyce to przede wszystkim masy wyciskowe do pobrania odlewu, gipsy do wykonania modelu oraz woski do modelowania i korekt kształtu. Świadomość tej klasyfikacji pomaga potem w zrozumieniu całego procesu technologicznego: od ucha pacjenta, przez wycisk i model, aż po końcową wkładkę, którą dopasowujemy razem z aparatem słuchowym.