Kwalifikacja: MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu

W rehabilitacji dzieci z lekkim ubytkiem słuchu łatwo wpaść w pułapkę stosowania metod, które są bardziej adekwatne przy głębszych niedosłuchach albo przy braku stabilnej korzyści z aparatów słuchowych. Wybór metod daktylnej czy migowej wynika zwykle z przekonania, że każde dodatkowe wsparcie komunikacji jest korzystne, ale przy lekkim ubytku słuchu celem nadrzędnym jest rozwój mowy werbalnej opartej na słuchu, a nie budowanie równoległego systemu językowego. Metoda daktylna (alfabet palcowy) i metoda migowa to strategie typowe raczej dla dzieci z głębokim niedosłuchem lub głuchotą, zwłaszcza wtedy, gdy nawet przy optymalnym protezowaniu słuchowym dostęp do dźwięków mowy jest bardzo ograniczony. U dziecka z lekkim ubytkiem słuchu takie podejście może wręcz rozpraszać uwagę od bodźców słuchowych i hamować naturalne korzystanie z aparatów słuchowych oraz treningu słuchowego. Z kolei określenie „metoda oralna” bywa nadużywane i mylone z podejściem audytywno-werbalnym. Podejście stricte oralne często dopuszcza silne wspomaganie czytaniem z ust i wskazówkami wzrokowymi, co w lekkim niedosłuchu nie jest priorytetem. Standardy rehabilitacji audiologicznej podkreślają, że przy niewielkim ubytku słuchu, przy dobrze dobranym aparacie słuchowym i poprawnych warunkach akustycznych, dziecko jest w stanie efektywnie rozwijać mowę słuchowo, bez konieczności wprowadzania migów czy daktylografii. Typowy błąd myślowy polega na założeniu, że „im więcej metod, tym lepiej”, zamiast dobrać te, które są najbardziej zgodne z profilem audiologicznym dziecka. W lekkim ubytku słuchu najbardziej logiczne jest wzmacnianie kanału słuchowego, a więc metody audytywno-werbalne i werbalno-tonalne, a nie od razu sięganie po systemy wizualno-przestrzenne lub daktylne, które mają zupełnie inne główne zastosowanie w praktyce surdopedagogicznej.