W jakim zawodzie przydaje się ta wiedza?

Wiedza ta jest potrzebna w zawodach: PROTETYK SŁUCHU.

Gdzie mogę przećwiczyć więcej pytań z kwalifikacji MED.05?

Więcej pytań z kwalifikacji MED.05 znajdziesz na Zawodowe.edu.pl - darmowa baza pytań CKE z symulatorem egzaminu.

Kwalifikacja: MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu

Q: Do jakiej kwalifikacji zawodowej należy to pytanie?

To pytanie pochodzi z kwalifikacji MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu. Wymagana w zawodzie: Protetyk słuchu.

Zawód: Protetyk słuchu

Kategorie: Anatomia i patologia narządu słuchu Badania audiometryczne i diagnostyka

Które z wymienionych schorzeń charakteryzuje się w swojej początkowej fazie niskoczęstotliwościowym ubytkiem słuchu, występowaniem rezerwy ślimakowej oraz tzw. załamkiem Carharta w obrazie wyniku badania audiometrycznego?

Prawidłowa odpowiedź to otoskleroza, bo właśnie dla tego schorzenia typowy jest tzw. załamek Carharta, rezerwa ślimakowa i charakterystyczny obraz audiogramu. Otoskleroza to choroba kosteczek słuchowych, głównie strzemiączka, w obrębie okienka owalnego. Dochodzi do unieruchomienia strzemiączka, czyli do niedosłuchu przewodzeniowego, przy prawidłowej funkcji ślimaka w początkowym etapie. Na audiometrii tonalnej widzimy wtedy rezerwę ślimakową – różnicę między przewodnictwem kostnym a powietrznym, bo przewodnictwo kostne jest relatywnie lepsze, a powietrzne wyraźnie gorsze. Dodatkowo pojawia się załamek Carharta – pozorne pogorszenie przewodnictwa kostnego w okolicy 2 kHz. To nie jest prawdziwy ubytek ślimakowy, tylko efekt zmian mechanicznych w łańcuchu kosteczek. W praktyce klinicznej, jeśli na audiogramie pacjenta, zwłaszcza młodej kobiety, widzisz typowy niedosłuch przewodzeniowy z wyraźną luką powietrzno–kostną i załamkiem Carharta przy 2 kHz, to otoskleroza powinna być wysoko na liście podejrzeń. Standardem jest wtedy dalsza diagnostyka – tympanometria (często wynik typu As, czyli zmniejszona podatność), badania nadprogowe i konsultacja otolaryngologiczna. Z mojego doświadczenia bardzo ważne jest odróżnienie otosklerozy od np. wysiękowego zapalenia ucha środkowego, bo w otosklerozie błona bębenkowa zwykle wygląda prawidłowo, a do leczenia często wchodzi zabieg stapedotomii lub aparaty słuchowe. Dobra praktyka w gabinecie protetyka słuchu to zwracanie uwagi właśnie na kształt audiogramu, obecność rezerwy ślimakowej i tego charakterystycznego załamania przy 2 kHz – to są takie „czerwone lampki”, że mamy do czynienia raczej z otosklerozą niż z inną przyczyną niedosłuchu przewodzeniowego.

W tym pytaniu kluczowe są trzy elementy: niskoczęstotliwościowy ubytek słuchu, rezerwa ślimakowa oraz załamek Carharta. Razem tworzą one bardzo charakterystyczny zestaw objawów audiometrycznych, który nie pasuje do większości częstych schorzeń narządu słuchu. Łatwo się tu pomylić, bo różne choroby mogą dawać niedosłuch przewodzeniowy lub mieszany, ale szczegóły na audiogramie są inne. Zapalenie trąbek słuchowych zwykle wiąże się z dysfunkcją trąbki Eustachiusza i podciśnieniem w jamie bębenkowej. Na audiogramie może być niedosłuch przewodzeniowy, czasem też bardziej wyrażony w niskich częstotliwościach, ale nie pojawia się typowy załamek Carharta w okolicy 2 kHz. Tympanogram będzie raczej typu C lub B, a obraz otoskopowy zmieniony, co odróżnia to schorzenie od otosklerozy, gdzie błona bębenkowa najczęściej wygląda prawidłowo. Neuropatia słuchowa z kolei to zupełnie inny mechanizm – dotyczy zaburzeń przewodzenia impulsów nerwowych wzdłuż drogi słuchowej przy względnie prawidłowej funkcji komórek rzęsatych zewnętrznych. Tutaj audiogram może być bardzo różny, często niespójny z subiektywnym odczuciem słyszenia, a głównym problemem jest rozumienie mowy, szczególnie w szumie. Nie występuje typowa rezerwa ślimakowa ani klasyczny załamek Carharta, a diagnostycznie kluczowe są badania ABR i otoemisje akustyczne. Choroba Meniera natomiast słynie z niskoczęstotliwościowego ubytku słuchu, co może kusić do zaznaczenia tej odpowiedzi. Jednak jest to ubytek typu odbiorczego, bez typowej luki powietrzno–kostnej, więc nie ma tu rezerwy ślimakowej. Poza tym Menier daje napadowe zawroty głowy, szumy uszne i uczucie pełności w uchu, a na audiogramie nie obserwujemy załamka Carharta przy 2 kHz. Typowym błędem jest skupianie się tylko na jednym fragmencie opisu, np. „niskie częstotliwości”, i ignorowanie reszty danych. W dobrej praktyce diagnostycznej zawsze patrzymy na cały obraz: typ ubytku (przewodzeniowy, odbiorczy, mieszany), obecność lub brak rezerwy ślimakowej, charakterystyczne cechy jak załamek Carharta, wyniki tympanometrii, a także objawy kliniczne. Dopiero zestawienie wszystkich tych elementów pozwala poprawnie rozpoznać otosklerozę i odróżnić ją od zapalenia trąbki słuchowej, neuropatii słuchowej czy choroby Meniera.

Które z wymienionych schorzeń charakteryzuje się w swojej początkowej fazie niskoczęstotliwościowym ubytkiem słuchu, występowaniem rezerwy ślimakowej oraz tzw. załamkiem Carharta w obrazie wyniku badania audiometrycznego?

Odpowiedzi

Informacja zwrotna