Kwalifikacja: MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu

Trudność w tym zadaniu zwykle wynika z mylenia trzech podstawowych obrazów audiometrycznych: niedosłuchu przewodzeniowego, odbiorczego i mieszanego. W audiometrii tonalnej kluczowe są dwie krzywe: przewodnictwa powietrznego i kostnego. Jeżeli obie przebiegają na podobnym poziomie i praktycznie się pokrywają, mówimy o niedosłuchu odbiorczym, bo nie ma przerwy powietrzno–kostnej, a uszkodzenie dotyczy głównie ucha wewnętrznego lub drogi słuchowej. Gdy natomiast krzywa kostna jest w normie lub tylko minimalnie podwyższona, a krzywa powietrzna jest wyraźnie gorsza (co najmniej o 10 dB na kilku częstotliwościach), mamy typowy niedosłuch przewodzeniowy, czyli problem z przewodzeniem dźwięku w uchu zewnętrznym lub środkowym. W tym pytaniu łatwo było zasugerować się samym kształtem opadania progów czy głębokością ubytku i przeoczyć właśnie relację między powietrzem a kością. To jeden z częstszych błędów: patrzenie tylko na „jak nisko” schodzą progi, zamiast na to, jak są względem siebie ustawione obie krzywe. Niedosłuch mieszany wymaga, żeby obie krzywe były obniżone (czyli jest komponent odbiorczy), ale jednocześnie żeby istniała wyraźna przerwa powietrzno–kostna (czyli jest też komponent przewodzeniowy). Jeżeli w którymś z audiogramów widzisz prawie brak różnicy między krzywą powietrzną i kostną, to nie jest obraz mieszany, tylko czysto odbiorczy. Z kolei jeśli kostna jest w normie, a tylko powietrzna gorsza, to znów nie jest to typ mieszany, tylko przewodzeniowy. Z mojego doświadczenia warto zawsze najpierw odpowiedzieć sobie na dwa pytania: czy krzywa kostna jest prawidłowa, i czy jest air–bone gap. Dopiero potem decydujemy, z jakim typem niedosłuchu mamy do czynienia i jaki będzie dalszy tok postępowania diagnostycznego i protetycznego.