Mostek impedancyjny może być wykorzystywany w celu
Mostek impedancyjny to w praktyce klinicznej po prostu tympanometr z funkcją rejestracji odruchu z mięśnia strzemiączkowego. Urządzenie podaje do ucha bodziec akustyczny o określonym poziomie dB HL, a jednocześnie mierzy zmianę podatności (compliance) układu przewodzącego w uchu środkowym. Gdy mięsień strzemiączkowy się kurczy, zmienia się impedancja układu błona bębenkowa–kosteczki słuchowe i mostek to „widzi” jako zmianę wykresu. Na tej podstawie wyznaczamy próg odruchu z mięśnia strzemiączkowego, oceniamy jego obecność, symetrię, adaptację. W diagnostyce audiologicznej to bardzo ważne badanie obiektywne – pomaga różnicować niedosłuch przewodzeniowy i odbiorczy, wykrywać patologie typu otoskleroza, uszkodzenia nerwu VII czy VIII, a także oceniać funkcję ucha środkowego. W standardach klinicznych przyjmuje się, że u osoby z prawidłowym słuchem odruch pojawia się zwykle w zakresie około 70–100 dB HL, przy czym analizuje się zarówno odruch ipsilateralny, jak i kontralateralny. Moim zdaniem warto zapamiętać, że typowy „zestaw” badania impedancyjnego to: tympanometria, pomiar ciśnienia w uchu środkowym, ocena podatności oraz właśnie pomiar odruchu z mięśnia strzemiączkowego. Żadne inne badanie nie daje tak szybkiej i tak czytelnej informacji o funkcji mięśnia strzemiączkowego i toru odruchowego w pniu mózgu, dlatego w dobrych gabinetach to jest absolutny standard postępowania.
Mostek impedancyjny bywa mylony z wieloma innymi urządzeniami audiologicznymi, bo wszystko dzieje się „w uchu” i często wygląda podobnie: sonda, słuchawki, bodziec dźwiękowy. Technicznie to jednak sprzęt do badania właściwości mechanicznych ucha środkowego i rejestracji odruchu z mięśnia strzemiączkowego, a nie narzędzie do oceny subiektywnego słyszenia. Sprawdzanie zysku z protezowania aparatami słuchowymi realizuje się przy pomocy pomiarów REM/REIG w uchu rzeczywistym albo testów audiometrii mowy z aparatem i bez, czasem kwestionariuszy typu APHAB czy COSI. Mostek impedancyjny nie mierzy wzmocnienia aparatu, tylko impedancję i compliance układu przewodzącego, więc opieranie się na nim przy ocenie efektywności protezowania byłoby po prostu błędem metody. Podobnie próg nieprzyjemnego słyszenia wyznacza się w badaniach nadprogowych w audiometrii tonalnej lub mowy: pacjent subiektywnie zgłasza, kiedy dźwięk staje się nieprzyjemny. Mostek impedancyjny nie ma funkcji oceny odczuć pacjenta, tylko obiektywnie rejestruje zmiany mechaniczne w uchu środkowym wywołane skurczem mięśnia strzemiączkowego. Z kolei otoemisje akustyczne (TEOAE, DPOAE) to zupełnie inna bajka: wymagają czułego mikrofonu w przewodzie słuchowym zewnętrznym i służą do oceny czynności komórek rzęsatych zewnętrznych w ślimaku. Tympanometr/mostek impedancyjny nie rejestruje otoemisji, bo jego tor pomiarowy i algorytmy są zaprojektowane do badania ucha środkowego, a nie ucha wewnętrznego. Typowym błędem myślowym jest wrzucanie do jednego worka wszystkich badań „z sondą w uchu” – w praktyce każde z nich bada inny element układu słuchowego i ma jasno określone, dość wąskie zastosowanie zgodnie z dobrymi praktykami audiologicznymi.