Kwalifikacja: MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu

Narząd Cortiego nie leży ani na błonie Reissnera, ani w schodach przedsionka czy bębenka, i tu właśnie często pojawia się klasyczne pomieszanie elementów budowy ślimaka. W ślimaku mamy trzy podstawowe przestrzenie: schody przedsionka (scala vestibuli), przewód ślimakowy czyli scala media oraz schody bębenka (scala tympani). Narząd Cortiego znajduje się wyłącznie w przewodzie ślimakowym, a jego podłożem anatomicznym jest błona podstawna. Błona Reissnera, na którą niektórzy intuicyjnie próbują „posadzić” narząd Cortiego, oddziela jedynie schody przedsionka od przewodu ślimakowego i bierze udział głównie w utrzymaniu odpowiedniego składu endolimfy i perilimfy. Jest cienka, delikatna i nie stanowi rusztowania dla komórek rzęsatych. Schody przedsionka i schody bębenka wypełnione są perilimą i pełnią rolę bardziej „hydrauliczną” – przewodzą falę ciśnienia od okienka owalnego do okienka okrągłego. W tych przestrzeniach nie ma narządu Cortiego, tam tylko rozchodzi się fala płynu, która pośrednio porusza błonę podstawną. Typowym błędem myślowym jest założenie, że skoro fala biegnie schodami przedsionka i bębenka, to receptor musi być właśnie tam. Tymczasem właściwa transdukcja odbywa się w przewodzie ślimakowym, na błonie podstawnej, gdzie znajdują się komórki rzęsate. Z mojego doświadczenia sporo osób myli też błonę Reissnera z błoną podstawną, bo obie są „błonami” w ślimaku. Jednak tylko błona podstawna ma zróżnicowaną sztywność i szerokość wzdłuż ślimaka, co pozwala na tonotopową organizację, tak kluczową przy projektowaniu implantów ślimakowych i analizie audiogramów. Porządkowanie tych pojęć bardzo pomaga później w rozumieniu, dlaczego określone uszkodzenia anatomiczne dają konkretny typ niedosłuchu i czemu aparaty słuchowe czy implanty działają w taki, a nie inny sposób.