W jakim zawodzie przydaje się ta wiedza?

Wiedza ta jest potrzebna w zawodach: PROTETYK SŁUCHU.

Gdzie mogę przećwiczyć więcej pytań z kwalifikacji MED.05?

Więcej pytań z kwalifikacji MED.05 znajdziesz na Zawodowe.edu.pl - darmowa baza pytań CKE z symulatorem egzaminu.

Kwalifikacja: MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu

Q: Do jakiej kwalifikacji zawodowej należy to pytanie?

To pytanie pochodzi z kwalifikacji MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu. Wymagana w zawodzie: Protetyk słuchu.

Zawód: Protetyk słuchu

Kategorie: Badania audiometryczne i diagnostyka

Narzędziem wykorzystywanym w próbie Webera jest

Prawidłowe narzędzie w próbie Webera to stroik, czyli klasyczny stroik kamertonowy. Próba Webera należy do tzw. prób stroikowych i opiera się na przewodnictwie kostnym. W praktyce wygląda to tak: wzbudzamy stroik (najczęściej 512 Hz, bo to częstotliwość zalecana w standardach otologicznych, kompromis między czasem wybrzmiewania a słyszalnością) i trzon stroika przykładamy do linii pośrodkowej czaszki – najczęściej na szczyt głowy, czoło lub zęby sieczne. Pacjent ma powiedzieć, gdzie słyszy dźwięk: w środku głowy, bardziej po prawej, czy po lewej stronie. Na tej podstawie wstępnie oceniamy, czy mamy do czynienia z niedosłuchem przewodzeniowym, odbiorczym czy może słuch jest mniej więcej symetryczny. W audiologii i otologii przyjmuje się, że próby Webera i Rinne wykonywane stroikiem 512 Hz są podstawowym, szybkim badaniem przyłóżkowym, zanim jeszcze zrobimy pełną audiometrię tonalną. Stroik jest narzędziem pasywnym, nie wymaga zasilania, daje stosunkowo czysty ton o określonej częstotliwości, co pozwala na powtarzalność wyniku i zgodność z dobrymi praktykami klinicznymi. Moim zdaniem warto też pamiętać, że poprawne trzymanie stroika (nie dotykanie widełek palcami, unikanie tłumienia drgań) mocno wpływa na wiarygodność próby. W codziennej pracy w gabinecie stroik leży zwykle pod ręką – pozwala w kilka sekund ocenić, czy wynik z wywiadu pacjenta „trzyma się kupy” z badaniem słuchu i czy np. nie mamy do czynienia z jednostronnym niedosłuchem przewodzeniowym, który będzie inaczej wyglądał w Weberze niż obustronny ubytek odbiorczy.

W próbie Webera kluczowe jest zrozumienie, że badamy przewodnictwo kostne, a nie typowe słuchanie przez powietrze jak w klasycznym odsłuchu przez głośnik czy słuchawkę. Cała metoda opiera się na wykorzystaniu stroika kamertonowego, który po wzbudzeniu przykładamy do kości czaszki. Drgania są przekazywane bezpośrednio przez kości do ucha wewnętrznego, z pominięciem przewodu słuchowego zewnętrznego i ucha środkowego. Dzięki temu możemy różnicować niedosłuch przewodzeniowy od odbiorczego w sposób bardzo prosty, ale jednocześnie zaskakująco skuteczny, jeśli jest dobrze wykonany. Częsty błąd myślowy polega na automatycznym kojarzeniu każdego badania słuchu z głośnikiem. Głośnik oczywiście występuje w wielu procedurach audiologicznych, np. w audiometrii w wolnym polu, przy dopasowaniu aparatów słuchowych czy w testach funkcjonalnych. Jednak w próbach stroikowych, takich jak Weber czy Rinne, użycie głośnika całkowicie mija się z celem, bo wtedy badamy głównie przewodnictwo powietrzne, a nie kostne. Podobnie piszczałka – to źródło dźwięku o dość niekontrolowanych parametrach częstotliwości i natężenia, zależnych od siły dmuchnięcia. Trudno tu mówić o jakiejkolwiek standaryzacji, powtarzalności czy zgodności z dobrą praktyką kliniczną. W badaniach diagnostycznych narządu słuchu potrzebujemy narzędzia dającego stabilny, powtarzalny ton, a to właśnie zapewnia stroik kamertonowy o określonej częstotliwości, najczęściej 512 Hz. Słuchawka powietrzna też bywa myląca, bo faktycznie jest standardowym przetwornikiem w audiometrii tonalnej, ale w Weberze nie chcemy angażować przewodu słuchowego zewnętrznego i błony bębenkowej. Z mojego doświadczenia wynika, że kto raz dobrze zrozumie różnicę między przewodnictwem powietrznym a kostnym, przestaje mieszać te narzędzia. Próba Webera to klasyczny, wręcz podręcznikowy przykład badania stroikowego, więc jedynym sensownym narzędziem jest tutaj stroik kamertonowy, a nie głośnik, piszczałka czy słuchawka powietrzna.

Narzędziem wykorzystywanym w próbie Webera jest

Odpowiedzi

Informacja zwrotna