Kwalifikacja: MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu

Przekonanie, że osoby z upośledzeniem słuchu nie powinny uprawiać sportu, zwykle wynika z nadmiernej ostrożności albo mylenia uszkodzenia słuchu z ogólnymi przeciwwskazaniami zdrowotnymi. Sam niedosłuch – nawet głęboki – nie uszkadza serca, układu oddechowego ani mięśni, więc nie ma logicznego powodu, żeby całkowicie zakazywać aktywności fizycznej. Z mojego doświadczenia to często jest efekt starego podejścia, gdzie osobę niesłyszącą traktowano bardziej jak „chorą” niż jak osobę funkcjonującą normalnie, tylko z innym sposobem komunikacji. Twierdzenie, że nie wolno żadnych sportów, jest więc po prostu sprzeczne z aktualnymi standardami rehabilitacji i z zasadami włączania społecznego. Podobnie pomysł, że trzeba unikać sportów z hałasem, np. motorowych, jest zbyt uproszczony. Hałas może być problemem dla osób z prawidłowym słuchem i z niedosłuchem – dlatego stosuje się ochronniki słuchu, nauszniki, stopery, tłumienie hałasu zgodnie z normami BHP. Sam fakt, że ktoś ma już ubytek słuchu, nie znaczy, że automatycznie nie może przebywać w głośnym środowisku, tylko że należy lepiej zadbać o ochronę resztkowego słuchu i kontrolę ekspozycji na dźwięk o wysokim poziomie ciśnienia akustycznego. Kolejny stereotyp dotyczy kontaktu ucha z wodą. Pływanie czy sporty wodne są przeciwwskazane tylko w szczególnych sytuacjach medycznych, jak perforacja błony bębenkowej, świeży zabieg operacyjny, przewlekły wysięk w uchu środkowym. To dotyczy wszystkich, nie tylko osób z niedosłuchem. Użytkownicy aparatów słuchowych po prostu zdejmują urządzenia przed wejściem do wody albo korzystają ze specjalnych wodoszczelnych rozwiązań. W przypadku implantów ślimakowych zewnętrzną część procesora również się zdejmuje, a sama część wszczepiona jest zwykle dobrze zabezpieczona. Typowym błędem myślowym jest tu wrzucanie do jednego worka: hałasu, wody, aktywności i uszkodzenia słuchu, bez analizy konkretnej sytuacji klinicznej. Dobre praktyki mówią jasno: oceniamy indywidualnie stan narządu słuchu, ewentualne choroby towarzyszące i dopiero wtedy formułujemy ograniczenia, a nie zakazujemy z góry całych grup sportów tylko dlatego, że ktoś ma niedosłuch.