Kwalifikacja: MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu

APHAB jest często mylony z różnego typu testami audiometrycznymi czy oceną przestrzennego słyszenia, ale w rzeczywistości to zupełnie inne narzędzie. To kwestionariusz samooceny, w którym pacjent opisuje, jak radzi sobie w typowych sytuacjach akustycznych, z aparatami i bez nich. Nie służy on do badania zdolności lokalizacji źródła dźwięku. Lokalizację ocenia się raczej w specjalistycznych testach przestrzennych, z głośnikami ustawionymi pod różnymi kątami, a nie za pomocą ankiety. Mylenie APHAB z oceną lokalizacji wynika często z założenia, że „jak coś jest po dopasowaniu aparatu, to musi badać wszystkie funkcje słuchu”, a tak niestety nie jest. Podobnie błędne jest traktowanie APHAB jako narzędzia do wyliczania procentowej poprawy rozumienia mowy w polu akustycznym w sensie stricte audiometrycznym. Procent poprawy w APHAB dotyczy redukcji subiektywnych trudności, a nie wyniku testu mowy w kabinie. Testy rozumienia mowy w polu wykonuje się przez głośniki, z listami słów lub zdań, a wynik podaje się w procentach poprawnych odpowiedzi – to jest klasyczna audiometria mowy, a nie kwestionariusz. Równie mylące jest łączenie APHAB z „zyskiem dopasowania” liczonym na podstawie audiogramu tonalnego w polu akustycznym. Zysk dopasowania (functional gain) to różnica progów słyszenia bez aparatów i z aparatami, mierzona obiektywnie w dB. APHAB w ogóle nie operuje progami w dB, tylko odpowiedziami pacjenta na pytania typu „jak często masz trudność w takiej sytuacji”. Typowy błąd myślowy polega na wrzuceniu do jednego worka wszystkich metod oceny efektów protezowania: audiometria w polu, testy mowy, REM i kwestionariusze. W rzeczywistości APHAB ma bardzo konkretne zadanie – ocenić efektywność dopasowania aparatów słuchowych w oparciu o usystematyzowany kwestionariusz, zgodnie ze standardami rehabilitacji słuchowej, a nie zastąpić badania obiektywne czy testy lokalizacji.