Kwalifikacja: MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu

W procesie wykonywania negatywu odlewu z ucha bardzo łatwo skupić się od razu na „robocie właściwej”, czyli na woskowaniu, szlifowaniu czy przygotowaniu polimeru. I to jest właśnie typowy błąd myślowy: zaczynać od techniki zamiast od oceny jakości materiału wyjściowego. Woskowanie wycisku ma sens dopiero wtedy, gdy mamy pewność, że sam odlew jest prawidłowy. Wosk wykorzystuje się głównie do korygowania podcieni, wygładzania powierzchni, czasem do modelowania stref retencji czy kanałów wentylacyjnych. Jeśli jednak na starcie wycisk jest niekompletny, z pęcherzami powietrza, z brakiem części przewodu słuchowego, to nawet najstaranniejsze woskowanie tylko „upiększy” błąd, ale go nie usunie. Podobnie z obróbką mechaniczną wycisku – szlifowanie, fazowanie krawędzi, wyrównywanie powierzchni to są czynności porządkowe, które z definicji muszą następować po decyzji, że dany wycisk nadaje się do dalszej pracy. Szlifowanie wycisku, który w ogóle nie powinien być użyty, prowadzi do utraty ważnych detali anatomicznych i w efekcie do wkładki o złym dopasowaniu, z przeciekami akustycznymi i ryzykiem sprzężenia zwrotnego. Przygotowanie polimeru do wykonania negatywu to z kolei etap typowo technologiczny: dobór rodzaju żywicy lub akrylu, proporcji monomer–polimer, czasu żelowania, warunków polimeryzacji. Jeżeli jednak pominiemy wstępną ocenę odlewu, to wkładamy czas i materiał w coś, co już na wejściu jest wadliwe. Z mojego doświadczenia w pracowniach otoplastycznych największe problemy zgłaszane później przez użytkowników (ucisk, bolesność, słaba retencja, gwizd aparatu) wynikają nie z „złego polimeru”, ale właśnie z zaakceptowania kiepskiego odlewu bez jego rzetelnej oceny. Dlatego zgodnie z dobrą praktyką najpierw zawsze patrzymy krytycznie na odlew z ucha, oceniamy jego kompletność i jakość, a dopiero potem wchodzimy w woskowanie, obróbkę mechaniczną i przygotowanie masy polimerowej do wykonania negatywu i końcowej wkładki.