Kwalifikacja: MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu

Wykonywanie obudowy aparatu słuchowego w technologii szybkiego prototypowania ma bardzo określoną, logiczną kolejność etapów i sporo osób myli ją z klasyczną, woskową techniką otoplastyczną. Kluczowe jest zrozumienie, że w technologiach CAD/CAM i SLA pierwszym krokiem po uzyskaniu odlewu z ucha jest jego digitalizacja, czyli skanowanie, a nie jakakolwiek obróbka ręczna. Woskowanie odlewu kojarzy się z tradycyjną metodą, gdzie technik ręcznie modeluje kształt wkładki z wosku, a dopiero później odlewa z żywicy czy silikonu. W szybkich prototypach odchodzi się od tego, bo wszelkie korekty kształtu wykonuje się już w oprogramowaniu komputerowym, a nie fizycznie na odlewie. Podobnie z uzupełnianiem ubytków – jeśli odlew jest uszkodzony, to w profesjonalnej praktyce najpierw rozważa się pobranie nowego wycisku, a dopiero w drugiej kolejności cyfrową korektę modelu po skanowaniu. Ręczne doprawianie gipsu czy silikonu przed skanem może wprowadzić artefakty i zafałszować odwzorowanie przewodu słuchowego, co potem skutkuje gorszym dopasowaniem wkładki, punktami ucisku albo nieszczelnością akustyczną. Stworzenie wirtualnego modelu wkładki także nie może być pierwszym etapem, bo ten model powstaje właśnie na podstawie danych ze skanera. Typowym błędem myślowym jest traktowanie całego procesu jak klasycznej pracowni protetycznej, tylko z dodanym drukarką 3D. W rzeczywistości logika jest odwrotna: najpierw wierne przeniesienie anatomii do świata cyfrowego, a dopiero na tym fundamencie projektowanie, wygładzanie, dodawanie kanałów, otworów wentylacyjnych i przygotowanie pliku do druku 3D. Pominięcie etapu skanowania lub przesunięcie go na później burzy tę sekwencję i jest po prostu niezgodne z aktualnymi standardami branżowymi w otoplastyce cyfrowej.