Kwalifikacja: MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu

W pomiarach elektroakustycznych aparatów słuchowych bardzo łatwo pomylić różne typy testów i poziomów sygnału. Stąd często pojawia się myślenie, że skoro pacjent w życiu codziennym słucha głównie dźwięków na poziomie 60–70 dB SPL, to właśnie taki poziom powinno się stosować do oceny całkowitego wzmocnienia. To jednak miesza dwa różne cele: dopasowanie aparatu do mowy w typowych warunkach a pomiar maksymalnych możliwości elektroakustycznych urządzenia. Poziomy 60 dB SPL i 70 dB SPL są bardziej typowe do testów związanych z komfortem słyszenia, zrozumiałością mowy, oceną działania kompresji czy dopasowaniem do krzywych docelowych metod NAL/DSL. Przy takich bodźcach aparat często pracuje w obszarze działania systemów kompresyjnych, redukcji hałasu, może ograniczać wzmocnienie, więc nie pokazuje swojego pełnego potencjału. Zmienny zakres 50–90 dB SPL też brzmi na pierwszy rzut oka sensownie, bo kojarzy się z badaniem dynamiki pracy aparatu. To natomiast dotyczy raczej charakterystyki kompresji, krzywych wejście–wyjście, a nie jednoznacznego, zdefiniowanego pomiaru całkowitego wzmocnienia akustycznego. W dobrych praktykach branżowych i normach technicznych dąży się do standaryzacji: jeden określony poziom, jednoznaczna definicja parametru, porównywalne wyniki między różnymi modelami i producentami. Dlatego właśnie przyjęto wysoki, stały poziom 90 dB SPL jako sygnał do pomiaru pełnego wzmocnienia. Używanie niższych poziomów lub zakresów zmiennych prowadziłoby do nieporównywalnych wyników, zależnych bardziej od ustawień kompresji niż od realnych możliwości układu elektroakustycznego aparatu. To jest taki typowy błąd: mieszanie pomiarów maksymalnych parametrów technicznych z pomiarami użytkowymi, robionymi pod komfort słuchania.