Kwalifikacja: MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu
Zawód: Protetyk słuchu
Kategorie: Badania audiometryczne i diagnostyka
Próg dyskryminacji, który wyznacza się podczas badania audiometrią mowy, to próg
Odpowiedzi
Informacja zwrotna
Próg dyskryminacji w audiometrii mowy to w praktyce próg wykrywania mowy, czyli najniższy poziom natężenia dźwięku, przy którym badany w ogóle jest w stanie zorientować się, że słyszy bodziec mowny, a nie ciszę. Nie chodzi jeszcze o dokładne rozumienie słów, tylko o sam fakt, że „coś mówi w głośniku”. W standardowych procedurach audiometrii mowy ten próg jest wyznaczany przy użyciu list sylab, liczb lub prostych wyrazów, prezentowanych z audiometru mowy przez słuchawki lub w wolnym polu. Z punktu widzenia protetyka słuchu ten parametr jest ważny, bo pokazuje, przy jakim poziomie wzmocnienia aparat słuchowy w ogóle zacznie „wynurzać” mowę z szumu tła dla danego pacjenta. Moim zdaniem dobrze jest kojarzyć, że próg dyskryminacji nie jest tym samym, co próg słyszenia z audiometrii tonalnej – tam badamy reakcję na czyste tony, a tu na sygnał złożony, jakim jest mowa. W praktyce klinicznej porównuje się próg wykrywania mowy z progami tonalnymi w zakresie 500–2000 Hz, żeby ocenić spójność wyniku i wykryć np. symulację czy brak współpracy pacjenta. Dobre standardy (np. zalecenia towarzystw audiologicznych) podkreślają, że pomiar musi być robiony w kontrolowanych warunkach akustycznych, z odpowiednio skalibrowanym sprzętem, bo kilka decybeli różnicy potrafi zmienić interpretację. Ten próg jest też punktem odniesienia przy dalszych pomiarach, np. przy wyznaczaniu krzywej rozumienia mowy i przy późniejszym programowaniu aparatów słuchowych oraz ocenie efektywności rehabilitacji słuchu.