W protezowaniu typu otwartego kluczowe jest właśnie ograniczenie lub praktycznie wyeliminowanie efektu okluzji, czyli tego nieprzyjemnego wrażenia „zatkanego ucha”, dudnienia własnego głosu, kroków czy żucia. W klasycznej wkładce zamkniętej kanał słuchowy jest w dużym stopniu uszczelniony, przez co dźwięki generowane wewnątrz czaszki (mowa, żucie, chrupanie) nie mają gdzie się wydostać i są wzmacniane. W otwartym dopasowaniu używa się cienkiego dźwiękowodu lub słuchawki RIC z otwartą kopułką, która zostawia szeroki, naturalny przewiew akustyczny w przewodzie słuchowym. Dzięki temu niskie częstotliwości własnego głosu mogą wydostać się na zewnątrz, zamiast odbijać się od zamkniętej wkładki. W praktyce audiologicznej takie rozwiązanie stosuje się głównie u dorosłych z lekkim i umiarkowanym niedosłuchem odbiorczym, zwłaszcza gdy próg słyszenia w niskich częstotliwościach jest stosunkowo dobry, a ubytek dotyczy głównie częstotliwości wysokich. Zgodnie z dobrymi praktykami doboru aparatów (NAL, DSL) otwarte dopasowanie pozwala wykorzystać zachowany słuch w niskich częstotliwościach, a aparat „dostarcza” głównie brakujące wysokie tony. Moim zdaniem to jedno z najwygodniejszych dopasowań dla pacjenta – mniejsza irytacja własnym głosem, bardziej naturalne brzmienie, lepsza akceptacja aparatu. W pomiarach in-situ i REM (pomiar w uchu) widać wtedy, że charakterystyka wzmocnienia może być bardziej precyzyjnie dopasowana przy jednoczesnym zachowaniu komfortu. Otwarta aplikacja nie usuwa automatycznie wszystkich problemów, ale jeśli chodzi o okluzję, to jest to zdecydowanie złoty standard postępowania.
Protezy typu otwartego często mylą się w głowie z pojęciem „wszystko załatwione jednym ruchem”: nie ma sprzężenia zwrotnego, można dać duże wzmocnienie, wszystko brzmi idealnie. W rzeczywistości jest trochę bardziej skomplikowanie. Otwarte dopasowanie rzeczywiście zmniejsza efekt okluzji, bo przewód słuchowy nie jest szczelnie zamknięty wkładką, ale nie oznacza to automatycznego wyeliminowania sprzężenia zwrotnego. Wręcz przeciwnie – duża wentylacja, otwarte kopułki, cienkie dźwiękowody powodują, że część wzmocnionego sygnału może łatwo wydostać się z ucha i wrócić do mikrofonu aparatu. Dlatego stwierdzenie, że można zastosować dużą wentylację przy jednoczesnym zminimalizowaniu ryzyka sprzężenia, jest za daleko idące. W takich konfiguracjach konieczne są zaawansowane systemy kontroli feedbacku, odpowiednie ograniczenie maksymalnego wzmocnienia oraz rozsądne ustawienie charakterystyki częstotliwościowej. Kolejna pułapka to przekonanie, że otwarte dopasowanie pozwala zawsze na bardzo duże wzmocnienie. Przy dużych ubytkach słuchu, szczególnie w niskich częstotliwościach, otwarte aparaty po prostu nie „dociągną” wymaganego wzmocnienia bez ryzyka sprzężenia i zniekształceń. W praktyce klinicznej przy większych niedosłuchach stosuje się wkładki bardziej zamknięte, półotwarte lub specjalne rozwiązania hybrydowe, bo one lepiej kontrolują energię akustyczną w przewodzie. Pojęcie „eliminacji efektu echa” też jest mylące – pacjenci często nazywają tak różne zjawiska: pogłos, echo własnego głosu, sprzężenie, a nawet zbyt długą kompresję. Otwarte dopasowanie nie jest narzędziem do walki z echem w sensie akustycznym pomieszczenia; tu ważniejsza jest akustyka sali, systemy FM, odpowiednie mikrofony kierunkowe. Z mojego doświadczenia największy błąd myślowy polega na tym, że ktoś utożsamia „otwarte” z „idealne i bezproblemowe”. Tymczasem każdy typ dopasowania jest kompromisem między komfortem (m.in. okluzja), stabilnością akustyczną (sprzężenie zwrotne), możliwym wzmocnieniem a oczekiwaną zrozumiałością mowy. Otwarte protezowanie jest świetne, ale głównie wtedy, gdy dobrze rozumiemy jego ograniczenia i potrafimy je świadomie wykorzystać w doborze aparatu i wkładki.