Kwalifikacja: MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu

W czasie wyznaczania progu słyszenia przewodnictwa powietrznego ucha prawego z maskowaniem najważniejsze jest, żeby pacjent reagował na właściwy bodziec – czyli na badany sygnał testowy w uchu prawym, a nie na szum maskujący w uchu przeciwnym. Dlatego protezyk słuchu instruuje: „proszę sygnalizować, kiedy usłyszy Pan/Pani bardzo ciche dźwięki w uchu prawym”. To dokładnie opisuje ton testowy podawany audiometrem przez słuchawkę lub wkładkę do ucha badanego. Szum maskujący (zwykle szum biały lub wąskopasmowy) jest podawany do ucha lewego tylko po to, żeby „zagłuszyć” ewentualne przewodzenie skrośne i uniemożliwić słyszenie bodźca prawym uchem przez stronę przeciwną. Z punktu widzenia metodyki audiometrii tonalnej zgodnej z wytycznymi ISO i zaleceniami klinicznymi, pacjent zawsze reaguje na tony testowe, a nie na szum maskujący. W praktyce, gdy mierzysz próg słyszenia, interesuje Cię najniższy poziom dźwięku (w dB HL), przy którym pacjent trzy razy na pięć powtórzeń zgłasza, że „ledwo słyszy” ton. Tak właśnie definiuje się próg słyszenia. Maskowanie ma jedynie zapewnić, że wynik dotyczy rzeczywiście badanego ucha, a nie „lepszego” ucha po stronie przeciwnej. Moim zdaniem warto sobie to poukładać tak: szum = narzędzie techniczne dla badającego, ton testowy = sygnał, na który ma reagować pacjent. W gabinecie dobrze jest też jasno powiedzieć pacjentowi, że w jednym uchu będzie słyszał szum, ale ma go ignorować i zgłaszać tylko te delikatne, ciche dźwięki w uchu badanym. To zmniejsza liczbę fałszywych odpowiedzi i poprawia wiarygodność całego badania audiometrycznego.